Bardzo jasny, młody łoś został sfotografowany w Kampinoskim Parku Narodowym. Jak zwrócili uwagę pracownicy parku, osobnik reprezentuje anomalię genetyczną, która sprawia, że jego sierść przybiera jasny kolor.
Uchwycony na zdjęciu łoś ma ciemne oczy, więc nie jest albinosem. Jak się okazało, reprezentuje formę leucystyczną. Oznacza to, że zwierzę częściowo utraciło barwę na różnych częściach ciała, z wyjątkiem oczu - wyjaśnili pracownicy parku i dodali, że właśnie ta subtelna różnica jest kluczowa.
Ciemne, bystre oczy odróżniają go od osobników dotkniętych albinizmem. To w świecie natury często wiąże się z lepszą kondycją wzroku i większą odpornością na światło słoneczne.
Leucyzm jest anomalią genetyczną, która sprawia, że tradycyjna, ciemna sierść łosia przybiera barwy od jasnokremowej po niemal czystą biel.
"Choć tak jasna sylwetka trudniej wtapia się w leśne tło, w bezpiecznych ostojach naszego parku ten młody łoś radzi sobie dobrze, stając się kolejnym symbolem różnorodności biologicznej Kampinoskiego Parku Narodowego" - zaznaczyli pracownicy parku. Jednocześnie przypomnieli, żeby nie płoszyć dzikich zwierząt i nie podchodzić do nich zbyt blisko.
Łoś stał się symbolem Kampinoskiego Parku Narodowego nie bez powodu. Po wielu latach nieobecności powrócił w puszczańskie ostępy.
Aby ratować łosia przed kłusownictwem, po II wojnie światowej, gdy w kraju zostało już niewiele osobników, wpisano go na listę zwierząt chronionych. W celu odbudowy populacji podjęto również decyzję o otoczeniu łosia odpowiednią opieką na terenach Puszczy Kampinoskiej, pozwalającą na dalsze rozmnażanie i rozwój. Na podstawie porozumień ze Związkiem Radzieckim z lat 1946 i 1949, w ramach wymiany za żubry, Polska otrzymała łosie i bobry.
Po zawieszeniu w Polsce w 2001 r. pozwolenia na odstrzał łosi ich liczebność zaczęła gwałtownie rosnąć. W 2005 r. populacja w KPN liczyła około 250 osobników, a w 2015 r. - około 500. Jednak w związku z pojawieniem się wilków od tamtej pory widoczny jest spadek liczebności łosi i obecnie park szacuje, że jest ich około 350. Nadal jest to jednak jedna z największych populacji w Polsce.
Łosie - w przeciwieństwie do jeleni, które tworzą stada - zazwyczaj przemieszczają się w pojedynkę lub w niewielkich grupach. Najczęściej matka z młodymi. Ich ulubionymi siedliskami są bagna i mokradła.
Łoś to największy przedstawiciel jeleniowatych w Europie. Samce osiągają nawet dwa metry wysokości w kłębie i mogą ważyć do 400 kg, samice są nieco mniejsze.
Ubarwienie łosia jest ciemnobrunatne, niekiedy niemal czarne. Nieco jaśniejszy jest brzuch i okolice pachwin. Małe łosie nie mają plam ani cętek jak inne młode jeleniowate, ale są jednolicie rude.
Na głowie byczka w wieku 3-4 miesięcy zaczynają się wykształcać możdżenie - wyrostki kości, z których później wyrasta poroże. To z kolei młody osobnik nasadza w maju jako roczniak. W następnych latach poroże przybiera na masie i wymiarach, wzrasta także liczba odnóg, a na łopatach wzrasta liczba pasymków.
Rozmiar poroża zależy od wieku i kondycji zwierzęcia - u starszych samców ich waga może osiągać nawet 15 kilogramów.
