Jak dzieci uczą się matematyki? Jak sprawić, by uczyły się chętniej i skuteczniej? Odpowiedzi na te pytania okazują się znacznie bardziej złożone, niż mogłoby się wydawać. Dotychczasowe badania koncentrowały się głównie na tym, czego rodzice uczą swoje pociechy np. przez rozmowy o liczbach czy wspólne rozwiązywanie zadań. Najnowsze analizy naukowców z Uniwersytet Illinois w Urbanie i Champaign wskazują jednak, że ogromną rolę odgrywa nie tylko wiedza przekazywana przez rodziców, ale także ich postawa, wsparcie emocjonalne oraz sposób motywowania dzieci do nauki. Pisze o tym w najnowszym numerze czasopismo "Child Development Perspectives".
Najnowsze badania pokazują, że kluczowe dla sukcesów dzieci w matematyce jest nie tylko przekazywanie wiedzy przez rodziców, ale także ich wsparcie emocjonalne, motywowanie do samodzielności i docenianie wysiłku.Wspieranie dziecka polega na zachęcaniu do samodzielnego rozwiązywania problemów, akceptowaniu błędów i chwaleniu za wytrwałość, a nie tylko za wyniki czy "wrodzone zdolności".Wnioski z badań są ważne nie tylko dla rodziców, ale też dla nauczycieli. Dlaczego? Piszemy o tym w poniższym artykule.Więcej ważnych informacji z Polski i ze świata znajdziesz na stronie głównej RMF24.pl.
Zespół badawczy, analizując dotychczasowe teorie i wyniki badań, zauważył, że przez lata skupiano się niemal wyłącznie na tym, jak rodzice przekazują dzieciom konkretne umiejętności matematyczne, liczenie, rozumienie pojęć liczbowych czy podstawy arytmetyki. Tymczasem coraz więcej dowodów wskazuje na to, że równie ważne są praktyki motywacyjne, czyli sposób, w jaki rodzice zachęcają dzieci do samodzielności, wspierają ich wytrwałość i pomagają czerpać radość z nauki matematyki.
Badacze podkreślają, że dzieci osiągają lepsze wyniki w matematyce nie tylko dzięki temu, czego się uczą, ale także dzięki temu, jak są wspierane przez rodziców. Kluczowe okazuje się stworzenie atmosfery, w której dziecko ma przestrzeń do samodzielnego rozpoznawania zadań i problemów, może popełniać błędy i uczyć się na nich, a także otrzymuje pochwały także za wysiłek i strategie postępowania, a nie tylko za "bycie zdolnym".
W praktyce wsparcie motywacyjne ze strony rodziców polega na kilku istotnych działaniach. Przede wszystkim chodzi o zachęcanie dziecka do samodzielnego rozwiązywania problemów, nawet jeśli wymaga to czasu i wiąże się z frustracją. Ważne jest, by rodzice potrafili powstrzymać własne emocje, nie okazywali zniecierpliwienia i nie wyręczali dziecka zbyt szybko. Istotne jest także, by doceniać wysiłek i wytrwałość, zamiast skupiać się wyłącznie na rezultatach czy "wrodzonych zdolnościach".
Badania pokazują, że takie podejście przynosi szczególne korzyści w okresie dorastania, kiedy motywacja szkolna dzieci często spada, a matematyka w szkole staje się coraz trudniejsza. Wtedy rodzice nie zawsze są w stanie pomóc w rozwiązywaniu konkretnych zadań, ale mogą nadal wspierać dziecko, rozmawiając o znaczeniu matematyki, zachęcając do wytrwałości i szanując potrzebę samodzielności.
Wnioski płynące z badań mają praktyczne znaczenie nie tylko dla rodziców, ale także dla nauczycieli i naukowców. Dla opiekunów najważniejszy jest przekaz, że wspieranie nauki matematyki nie polega wyłącznie na przekazywaniu wiedzy, ale także na budowaniu odpowiedniej atmosfery wokół nauki. Rodzice powinni zadawać sobie pytania: czy pozwalam dziecku próbować samodzielnie? Czy zachęcam do zadawania pytań i szukania własnych rozwiązań? Czy doceniam wysiłek, nawet jeśli rezultat nie jest idealny?
Nauczyciele mogą z kolei wykorzystywać podobne strategie w klasie, dając uczniom przestrzeń do samodzielnego myślenia i nie spiesząc się z poprawianiem każdego błędu. Ważne jest także, by edukatorzy pomagali rodzicom zrozumieć, że pozwolenie dziecku na samodzielne zmaganie się z trudnościami jest formą wsparcia, a nie zaniedbania.
