Miał ponad metr długości. To największy skorpion jaki żył na Ziemi

• Praearcturus gigas to największy skorpion, jaki kiedykolwiek żył na Ziemi. Jego ciało miało ponad metr długości.
• Ten prehistoryczny gigant zamieszkiwał tereny dzisiejszej Anglii i Walii około 415 milionów lat temu.
• Był on przystosowany zarówno do warunków do życia na lądzie, jak i w wodzie, co potwierdzają specjalne struktury na jego ciele, tzw. epimery.
• Więcej aktualnych informacji z Polski i ze świata znajdziesz na stronie głównej RMF24.pl. Bądź na bieżąco.

Wyobraźcie sobie skorpiona większego niż przeciętny pies, z potężnymi szczypcami długości 16 centymetrów i ciałem przekraczającym metr. Brzmi jak potwór z horroru? Nic bardziej mylnego. To Praearcturus gigas - największy skorpion, jaki kiedykolwiek chodził po Ziemi - setki milionów lat temu panował na terenach dzisiejszej Anglii i Walii.

Dla porównania współczesne skorpiony mierzą średnio od 1,3 cm do około 23 cm długości, w zależności od gatunku.

Najnowsze badania, opublikowane w prestiżowym czasopiśmie "Palaeontology", potwierdzają, że to właśnie gatunek Praearcturus gigas był jednym z pierwszych dużych drapieżników na lądzie. Jego imponujące rozmiary i niezwykła budowa ciała sprawiają, że stał się prawdziwą ikoną prehistorycznych czasów.

Szczątki Praearcturusa znane były naukowcom już od ponad stu lat, jednak przez dekady ich prawdziwa tożsamość pozostawała zagadką. Początkowo uważano, że są to fragmenty olbrzymiego skorupiaka, przypominającego dzisiejsze stonogi. Dopiero najnowsze analizy porównawcze z innymi skamieniałościami pozwoliły jednoznacznie stwierdzić, że mamy do czynienia z prehistorycznym skorpionem.

Przełom nastąpił dzięki odkryciu w Kanadzie doskonale zachowanego skorpiona Eramoscorpius. Jego charakterystyczna budowa mostka - długiego, trójkątnego elementu z rowkiem - okazała się kluczowa. Podobne struktury odnaleziono u Praearcturusa, co rozwiało wszelkie wątpliwości co do jego przynależności.

415 milionów lat temu, w okresie wczesnego dewonu, życie na lądzie dopiero raczkowało. Rośliny nie przekraczały kilku centymetrów wysokości, a zwierzęta dopiero zaczynały opuszczać wodne środowisko. W tym świecie Praearcturus gigas był prawdziwym królem - nie miał konkurencji wśród drapieżników, co pozwoliło mu osiągnąć gigantyczne rozmiary.

Jego dieta była niezwykle zróżnicowana. Na lądzie polował na mniejsze stawonogi, jednak badania sugerują, że spędzał także sporo czasu w wodzie, gdzie mógł żywić się rybami i innymi dużymi zwierzętami. Specjalne struktury na jego ciele, tzw. epimery, przypominają te spotykane u dzisiejszych krabów i homarów, co potwierdza jego amfibijny tryb życia.

Dlaczego Praearcturus był aż tak duży? Naukowcy są zgodni, że brak konkurencji i niewielka liczba innych dużych drapieżników na lądzie pozwoliły mu zdominować środowisko.

Dr Richie Howard, główny autor badań, podkreśla, że odkrycie Praearcturusa zmienia nasze rozumienie ewolucji stawonogów. Kiedy myślimy o gigantycznych stawonogach, przychodzą nam na myśl olbrzymie wije czy ważki z karbonu, ale one pojawiły się znacznie później. Praearcturus żył, gdy życie na lądzie dopiero się zaczynało, a przodkowie gadów, ssaków i ptaków wciąż pozostawali w wodzie - tłumaczy naukowiec.

Stawonogi to dziś najliczniejsza i najbardziej zróżnicowana grupa zwierząt na Ziemi. Od mikroskopijnych owadów po ogromne kraby - ich rozmiary potrafią zaskakiwać. Jednak największe okazy, takie jak Praearcturus gigas, pojawiły się w czasach, gdy warunki środowiskowe sprzyjały powstawaniu gigantów.

Co ciekawe, badania DNA wskazują, że skorpiony są blisko spokrewnione z innymi pajęczakami, takimi jak pająki, z którymi dzielą podobne narządy oddechowe - tzw. płuca książkowe. To sugeruje, że ich przodkowie byli już przystosowani do oddychania powietrzem, zanim powrócili do wodnego trybu życia.

Jak długo Praearcturus gigas przetrwał na Ziemi? Odpowiedź na to pytanie wciąż pozostaje niejasna. Skamieniałości znalezione w Portishead w hrabstwie North Somerset sugerują, że gatunek ten mógł przetrwać nawet 40 milionów lat dłużej, niż dotychczas sądzono. Jednak, by to potwierdzić, potrzebne są kolejne odkrycia.