Nikt nie chce kupić Złotej Kamienicy, która należy do Uniwersytetu Morskiego w Gdyni. Budynek z wielowiekową historią stoi przy ul. Długi Targ w Gdańsku. Jego cena wywoławcza wynosiła 22 mln złotych, ale nikt nie złożył oferty w przetargu.
Przedmiotem przetargu było prawo użytkowania wieczystego do działki o powierzchni 324 m kw. oraz prawo własności budynku o powierzchni użytkowej ponad 1345 m kw.
"W odpowiedzi na ogłoszone postępowanie przetargowe, którego termin składania ofert upłynął w ubiegły czwartek (12 lutego br.), nie wpłynęła żadna oferta" - przekazała PAP rzeczniczka gdyńskiej uczelni dr Zuzanna Szwedek-Kwiecińska. Wkrótce uczelnia poinformuje o dalszych krokach.
Pierwszy przetarg ogłoszono 20 marca ub.r., a termin składania ofert upłynął 16 czerwca ub.r. Cena wywoławcza wynosiła wówczas 19,6 mln zł. Zainteresowana zakupem była jedna firma, która wpłaciła około 1,9 mln zł wadium. Ostatecznie wycofała się z zamiaru nabycia kamienicy i utraciła wpłaconą kwotę.
Drugi przetarg na sprzedaż Złotej Kamienicy ogłoszono w połowie listopada ub.r. Cena wywoławcza wynosiła 22 mln zł.
Sprzedaż kamienicy jest związana ze zmianami w strukturze uczelni, w tym planami związanymi z budową siedziby Wydziału Informatyki, a także nowego akademika.
Złota Kamienica przy Długim Targu 41, znana także jako Dom Steffensów i Dom Speimanna, od średniowiecza należała do zamożnych gdańskich mieszczan. Uważa się, że pod koniec XV wieku stała tam jednopiętrowa kamienica, prawdopodobnie widoczna na obrazie "Grosz czynszowy" Antona Möllera. W końcu XVI wieku jej pomieszczenia były kilkukrotnie wykorzystywane podczas pobytów króla Zygmunta III Wazy w Gdańsku.
W 1601 r. posesję nabył Johann Speimann, który w 1609 r. zlecił Abrahamowi van den Blocke budowę nowej manierystycznej kamienicy z bogato rzeźbioną fasadą, ukończoną w 1618 r. W XVIII wieku w sieni wprowadzono dodatkowy kantorek i antresolę, a po śmierci Speimanna budynek pozostał w rękach jego spadkobierców. W 1786 r. trafił do rodziny Steffensów, u której pozostawał do 1918 r.
Po przejęciu przez miasto został połączony z sąsiednimi kamienicami, odrestaurowany w latach 1924-1925 i częściowo przeznaczony na zbiory muzealne, które zaginęły w czasie II wojny światowej.
Zniszczona w 1945 r., Złota Kamienica zachowała jednak fasadę, dzięki czemu mogła zostać odbudowana. Po 1952 r. mieścił się w niej Instytut Morski.
