Vlkolínec – perła UNESCO w środkowej Słowacji – przeżywa kryzys. Zaledwie 14 mieszkańców musi mierzyć się z falą 100 tysięcy turystów rocznie. Skarżą się, że ich sielskie życie w cieniu drewnianych domów zamieniło się w koszmar. "UNESCO zamieniło nas w turystyczne zoo" – mówią.
- Vlkolínec to słowacka wioska wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
- Stała populacja wynosi zaledwie 14 osób.
- W ciągu roku Vlkolínec odwiedza około 100 000 turystów.
W samym sercu Słowacji, pośród malowniczych gór i dziewiczej przyrody, leży Vlkolínec - wioska, która jeszcze niedawno była synonimem ciszy, spokoju i tradycji. Dziś to miejsce nazywane jest przez samych mieszkańców "turystycznym zoo". Dlaczego? Odpowiedź jest prosta: liczba odwiedzających przekracza wszelkie wyobrażenia.
Stała populacja Vlkolínca to zaledwie 14 osób. Tymczasem każdego roku do tej niewielkiej, górskiej społeczności przybywa aż 100 tysięcy turystów. Przyjezdni pragną zobaczyć na własne oczy zachwycające, drewniane domy i strome ścieżki, które są echem minionych wieków. Dla mieszkańców taka popularność oznacza jednak nieustanny tłok, hałas i brak prywatności.
UNESCO zamieniło nas w turystyczne zoo - mówi jeden z nich.
Wielu turystów traktuje Vlkolínec jak atrakcję, nie zwracając uwagi na to, że to prawdziwy dom dla kilku rodzin. Mieszkańcy skarżą się na ludzi zaglądających przez okna, wchodzących na prywatne posesje i robiących zdjęcia bez pytania.
Mieszkańcy podkreślają, że surowe zasady UNESCO utrudniają remonty i codzienne życie. Jeden z mieszkańców mówi wprost:
Cytat
Gdyby usunęli nas z UNESCO, żylibyśmy lepiej.
Vlkolínec to żywy skansen. Wioska jest częścią miasta Ružomberok, leży na powierzchni 4,9 ha, a jej historia sięga X wieku. Pierwsze wzmianki pochodzą z XIV wieku. Układ urbanistyczny, częściowo uwarunkowany górzystym terenem, zachował się praktycznie niezmieniony od wieków. Na wąskich działkach stoją domy z charakterystycznymi oborami, stodołami i mniejszymi budynkami gospodarczymi. Przez środek wioski płynie uregulowany strumień, a krajobraz dopełniają pola, pastwiska i szałasy na siano.
Najcenniejsze obiekty to 43 niemal nienaruszone gospodarstwa domowe, Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny z 1875 roku, dzwonnica z 1770 roku oraz dawna szkoła.
