W ciągu ostatnich trzech lat upadło 21 biur podróży, z czego aż 15 w ubiegłym roku. Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła badanie przepisów i działalności instytucji państwa, związanych z zabezpieczeniem interesów ich klientów. Podstawowe wnioski z kontroli potwierdzają, że gwarancje dla klientów, korzystających z usług turystycznych są dalekie od doskonałości.
W ponad połowie przypadków zabezpieczenia finansowe biur podróży okazały się za niskie; w 9 przypadkach nie wystarczyły na zwrot wpłat klientów, w czterech na pokrycie kosztów ich powrotu do kraju. W tych skrajnych sytuacjach pomagali turystom marszałkowie województw, którzy finansowali czarterowanie samolotów, robili to jednak bez wystarczającej podstawy prawnej na zasadzie wyższej konieczności. 190 tys. złotych wydał w ten sposób budżet marszałka Mazowsza, 38 tysięcy urząd śląski, 260 tysięcy - Marszałek Województwa Wielkopolskiego.
Odpowiedzialnością inspektorzy NIK obciążają niewłaściwie skonstruowany system obliczania sum gwarancyjnych. W opinii NIK jest on nieodpowiedni do kosztów organizowanych imprez, a obliczany na podstawie nieaktualnych, archiwalnych danych. Izba negatywnie oceniła działania Ministerstwa Sportu w sprawie tworzenia tego mechanizmu, wykazała też nieprawidłowości w działaniu Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych, który nie zapewniał ich klientom pełnej i wiarygodnej informacji na temat zabezpieczeń w wypadku niewypłacalności biur.
W latach 2010-2012 środki pochodzące z gwarancji uruchamiano 21 razy. Dla porównania, od 1999 robiono to łącznie 53 razy. W 13 przypadkach okazały się one niewystarczające. Szacunkowa wartość roszczeń klientów niewypłacalnych biur podróży w październiku ub. roku przekraczała 16 milionów złotych, a więc ponad połowę ich zobowiązań od 1999 roku. Tylko w wypadku AQUAMARIS suma długu wobec klientów przekroczyła sumę wymaganych przez niedoskonałe prawo gwarancji o 2,5 miliona złotych.
Przestrzeganie warunków świadczenia usług turystycznych. Czytaj cały raport NIK