Tom, który ukazał się nakładem Wydawnictwa Ojców Franciszkanów z Niepokalanowa, jest wyjątkowym świadectwem, zwielokrotnionym portretem zakonnika, misjonarza, organizatora, medialnego prekursora, publicysty, znakomitego wydawcy w habicie, świętego w obozowym pasiaku. Jak czytamy we wstępie - "pierwotnie planowano ją wydać w roku 1979, ale z powodów niezależnych od Niepokalanowa pozycja ta nie ujrzała wówczas światła dziennego". To przebogate archiwum na temat Ojca Kolbego zebrano "w toku przygotowywania i przeprowadzenia jego procesu beatyfikacyjnego". Czytamy w tym zbiorze poruszające osobiste relacje. To dla mnie jak ludzki "ikonostas" - ściana z obrazami św. Maksymiliana od czasów chłopięcych po ostatnie tchnienie. Ta "ściana życia" to dla mnie kontrast do "ściany śmierci" w niemieckim kacecie.
Pierwszy konterfekt to relacja cioci Rajmunda Kolbego (takie było chrzestne imię św. Maksymiliana):
Ostatni wizerunek w książce odmalował Franciszek Gajowniczek - człowiek uratowany w obozie od głodowej śmierci przez Franciszkanina.
W rozmowie z o. Ryszardem Koczwarą przywołuję inne, zawarte w książce świadectwo - Sigmunda Gorsona.
W depeszy PAP czytamy:
Dziś rano - po przebudzeniu - napisałem wiersz.
Ojciec Kolbe - obozowa Droga Syna Boga
Wiek XX chciał dopisać apokryf o Zbawcy:
"Przez rzymskiego Germanina Bóg w głodowej grocie
Włócznią w serce był dobity - z fenolem na grocie.
ARBEIT MACHT FREI mu przybili nad Krzyżem oprawcy."
Zmordowały się mordami sługi diabła. Nic ta
(bez)karna armia cezarów-führerów nie wskóra.
Wygra Prawda, Pokój, Dobro, Piękno i Kultura.
Jezus Chrystus zstąpił w Auschwitz, zabity Zauschwitzwstał.