Niestety jeszcze nie można powiedzieć, że tatrzańskim kozicom nic nie zagraża. To wyjątkowy gatunek, a właściwie podgatunek, bo Rupicapra rupicapra tatrica występuje tylko na tym terenie i jest reliktem epoki lodowcowej.
Jednak ostanie liczenia napawają przyrodników wielką nadzieją.
W latach 80. po polskiej stronie doliczono się 273 kozic. W całym Tatrach policzono wtedy powyżej 800 - mówi Filip Zięba z Tatrzańskiego Parku Narodowego.
Teraz po naszej stronie jest ponad 400 kozic, a w całym Tatrach ponad 1200. Co najbardziej cieszy, dużo jest także dużo młodych koźląt. Naliczono ich aż 185.
Jednak w przyrodzie jest tak, że ten przyrost nie będzie trwał w nieskończoność. Wśród tych populacji, gdzie jest duża liczebność, to kiedyś następuje spadek. Trzeba być przygotowanym na sytuację, że będzie spadać liczebność kozic - powiedział Filip Zięba, faunista z Tatrzańskiego Parku Narodowego w rozmowie z reporterem RMF FM Maciejem Pałahickim.
Wiosenne liczenie odbywa się w ten sam sposób, co liczenia jesienne, z tą różnicą, że inny jest jego cel. Jesienią określana jest liczebność populacji, natomiast wiosną głównym celem akcji jest sprawdzenie przyrostu naturalnego w danym roku, czyli liczby młodych osobników tegorocznych.
W liczenie kozic zaangażowani są wszyscy pracownicy terenowi Tatrzańskiego Parku Narodowego. Akcja odbywa się we współpracy ze Słowakami: wspólnie uzgadniany jest termin liczenia, podobnie podsumowywane są wyniki. Cały teren występowania kozicy w Tatrzańskim Parku Narodowym podzielony jest na rejony obserwacyjne, w które udają się zespoły wyposażone w lornetki i specjalne karty obserwacyjne, na których zapisuje się liczbę osobników, czas i miejsce obserwacji, kierunek przemieszczania zwierząt oraz informacje dodatkowe, takie jak płeć czy wiek osobników.
Rzetelność i dokładność wyników zależy w znacznej mierze od dobrej pogody. Dokładność uzależniona jest również od liczby obserwatorów (powinno to być minimum 60 osób po stronie polskiej i ponad 160 na Słowacji).
Po zebraniu danych od wszystkich zespołów porównuje się je ze sobą w celu wyeliminowania powtórzeń. Jeśli na przykład dwa zespoły spisowe zaobserwowały w niedużych odstępach czasu i w niezbyt oddalonych od siebie miejscach kierdel kozic o tej samej liczbie starych i młodych osobników, przyjmuje się, że był to ten sam kierdel i w podsumowaniu liczy tylko raz. Na koniec porównuje się wyniki uzyskane w obu parkach narodowych. Jest to najstarszy monitoring przyrodniczy prowadzony przez dwa państwa równocześnie. Z tego powodu musieliśmy kilka kozic oddać Słowakom. Zaobserwowaliśmy je w pobliżu granicy państwa - tłumaczy Zięba.