Święta Barbara mieszkała na terenie dzisiejszej Turcji. Jej ojciec, Dioskoros, bardzo bogaty poganin, postanowił wysłać ją na naukę do Nikomedii. Tam Barbara zetknęła się z chrześcijaństwem. Przez pewien czas korespondowała z Orygenesem, filozofem i pisarzem. To między innymi pod jego wpływem przyjęła chrzest i złożyła śluby czystości.
Ojcu nie spodobał się jednak wybór córki i jej nowa wiara. Dlatego Barbara została uwięziona w wieży. Tam była głodzona, straszona, bita i torturowana. Mimo cierpienia, nie wyrzekła się wiary. Została ścięta przez własnego ojca, który w chwilę potem miał zostać śmiertelnie rażony piorunem.
Postać św. Barbary zawsze malowana jest z mieczem i na tle wieży. Miecz pojawia się dlatego, że została nim ścięta. A wieża to miejsce, gdzie ją więziono. Podobno w czasie tortur była tak zatopiona w modlitwie, że zadawane jej ciosy odczuwała jak muskanie pawich piór. Dlatego i one czasem pojawiają się na obrazach ze św. Barbarą.
Po strasznych torturach w wieży miała też doznać widzenia Chrystusa, a komunię świętą miała przyjąć wtedy od anioła. To dlatego przy jej wizerunkach pojawia się też kielich lub monstrancja. Uciekając przed ojcem miała schronić się w skalnej grocie, która mogła przypominać górniczą sztolnię. Stąd jej związki z górnictwem. Ale patronką górników jest też dlatego, że spotkała ją nagła i niespodziewana śmierć, a oni, ze względu na miejsce, w którym pracują, również są na nią narażeni. Z tego samego powodu patronuje też m.in. marynarzom czy żołnierzom, a nawet... więźniom. Zwana jest też "patronką dobrej śmierci".
Figury albo obrazy św. Barbary są w każdej kopalni. Można je znaleźć m.in. w kopalnianej cechowni. To jedyne zakłady pracy na świecie, gdzie oficjalnie istnieją miejsca kultu religijnego.
(abs)