Eksponat jest efektem pracy przy projekcie "Łapa" wielu roczników studentów Instytutu Geologii, pod czujnym okiem prof. Edwarda Chwieduka. Początki projektu sięgają 2012 roku, kiedy rozpoczęły się pierwsze próby modelowania - mówi poznański naukowiec.
Na jednym ze spotkań ze studentami, w ramach koła naukowego, zaproponowałem im, by zrobili coś, co zostanie po nich w murach uczelni, by mieli do czego wracać. Padło hasło stworzenia nogi dinozaura, potem pomysł rekonstrukcji całego szkieletu, choć to wydawało się wtedy bardzo trudne i nierealne - mówi prof. Edward Chwieduk.
Po ponad 10 latach prac, model w końcu został odsłonięty w Instytucie Geologii UAM. Projekt i model 3D łapy powstał na podstawie opisu zamieszczonego w National Geographic.
Tarbosaurus bataar ważył 5 ton i był wysoki na 6 metrów. Osiągał długość nawet 15 metrów - mówi poznański naukowiec. To bliski kuzyn innego, bardziej znanego dinozaura - tyranozaura.
Nazwa pochodzi od od greckich słów tarbos ("strach", "terror", "przerażenie") oraz sauros ("gad", "jaszczur"). Całość może być tłumaczona jako "straszny jaszczur". Co ciekawe drugi człon nazwy - bataar - został zapisany z błędem ortograficznym. Powinno być "baatar", czyli "bohater" po mongolsku. W świecie paleontologii jest tak, że jak coś zostało raz nazwane, to musi zostać. No i musi być z tym błędem - wyjaśnia prof. Chwieduk.
Głowa tarbozaura mierzyła blisko 130 centymetrów długości. W szczękach tkwiło ok. 65 zębów - o kilka więcej niż jego północnoamerykański kuzyn tyranozaur. Miał bardzo krótkie łapy, zdecydowanie krótsze od T-Rexa - dodaje prof. Chwieduk.
Zrekonstruowaną łapę można oglądać w holu Instytutu Geologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.