Kruki, dzięki swojej inteligencji i doskonałej pamięci, udowadniają, że w świecie przyrody nie tylko siła i szybkość, ale także spryt i zdolność uczenia się decydują o przetrwaniu. Wskazują na to wyniki najnowszych badań międzynarodowego zespołu naukowców, opublikowane w czasopiśmie "Science". Obserwacje zachowań kruków w Parku Narodowym Yellowstone pokazały, że skrzydlaci padlinożercy nie śledzą polujących wilków na bieżąco, lecz polegają na swojej niezwykłej pamięci przestrzennej, regularnie odwiedzając miejsca, gdzie drapieżniki najczęściej zdobywają pożywienie i pozostawiają jego resztki.
- Kruki z Yellowstone wykorzystują pamięć przestrzenną, by regularnie odwiedzać miejsca częstych polowań wilków.
- Ptaki te nie śledzą wilków na bieżąco, lecz planują swoje trasy na podstawie wcześniejszych obserwacji.
- Dzięki nadajnikom GPS naukowcy odkryli, że kruki potrafią pokonać nawet 150 km, by dotrzeć do padliny.
Zespół badaczy z University of Washington, University of Veterinary Medicine Vienna, Max Planck Institute of Animal Behavior, Senckenberg Biodiversity and Climate Research Centre i National Park Service przez dwa i pół roku śledził ruchy 69 kruków oraz 20 wilków na terenie Parku Narodowego Yellowstone. Dzięki zastosowaniu nowoczesnych nadajników GPS udało się zarejestrować nie tylko trasy przemieszczania się tych ptaków i ssaków, ale także momenty, w których ich ścieżki się przecinały. Wyniki okazały się zaskakujące, kruki bardzo rzadko podążały za wilkami na dłuższych dystansach. Mimo to pojawiały się przy świeżej padlinie względnie szybko po udanym polowaniu wilków.
Badacze zauważyli, że kruki pojawiały się przy niemal połowie zarejestrowanych miejsc zabicia ofiary przez wilki w ciągu siedmiu dni od zdarzenia. Niektóre ptaki potrafiły pokonać w tym celu nawet 150 kilometrów, lecąc niemal w linii prostej, co sugeruje, że doskonale wiedziały, dokąd zmierzają.
Aby lepiej zrozumieć, jak kruki wybierają miejsca poszukiwań, naukowcy stworzyli tzw. "mapę obfitości padliny", dzieląc teren Yellowstone na kwadraty o powierzchni dziewięciu kilometrów kwadratowych i zaznaczając na niej miejsca częstych udanych łowów wilków. Analiza wykazała, że kruki znacznie częściej odwiedzały te obszary, gdzie wilki regularnie polowały, niż miejsca przypadkowe.
Wyniki badań wskazują, że kruki wykorzystują swoją imponującą pamięć przestrzenną, by monitorować ulubione tereny łowieckie wilków. Potwierdzają to także obserwacje, według których ptaki te przelatują nad znanymi miejscami polowań nawet w drodze do innych źródeł pożywienia, takich jak tereny, gdzie ludzie polują na dziką zwierzynę.
Dotychczas sądzono, że padlinożercy rozwiązują problem nieprzewidywalności pożywienia, podążając za dużymi drapieżnikami. Jednak najnowsze badania pokazują, że w przypadku kruków dominującą strategią jest wykorzystywanie pamięci do powrotu w miejsca, gdzie padlina pojawia się najczęściej. To właśnie nawigacja i zdolność do zapamiętywania wzorców w krajobrazie odgrywają kluczową rolę w zdobywaniu pożywienia przez te ptaki.
