Zasiłek dla bezrobotnych to istotna forma pomocy dla osób, które utraciły zatrudnienie i aktywnie poszukują nowej pracy. Od 1 czerwca 2026 roku wzrosną stawki zasiłku. Sprawdź, komu przysługuje zasiłek, jakie dokumenty są wymagane, ile wynosi wsparcie finansowe oraz w jakich sytuacjach można stracić prawo do świadczenia.
- Od 1 czerwca 2026 r. wzrosną kwoty zasiłku dla bezrobotnych.
- Najwyższa miesięczna kwota brutto przekroczy 2 tys. zł dla osób ze stażem powyżej 20 lat.
- Zasiłek dla bezrobotnych podlega corocznej waloryzacji.
- Więcej informacji z Polski i świata znajdziesz na RMF24.pl.
Od 1 czerwca 2026 roku osoby, które straciły pracę i zarejestrują się w powiatowym urzędzie pracy, mogą liczyć na wyższe wsparcie finansowe. Zgodnie z przepisami, zasiłek dla bezrobotnych podlega corocznej waloryzacji, a jego wysokość uzależniona jest od stażu pracy oraz okresu pobierania świadczenia.
Dla osób ze stażem poniżej 20 lat, zasiłek przez pierwsze 90 dni wyniesie 1783,90 zł brutto miesięcznie. Po tym okresie, wysokość świadczenia spadnie do 1400,90 zł. Dla osób ze stażem pracy powyżej 20 lat przysługuje świadczenie w wysokości 120 proc. zasiłku. Takie osoby otrzymają odpowiednio 2140,68 zł w pierwszych trzech miesiącach oraz 1681,06 zł w kolejnych miesiącach pobierania zasiłku.
Podwyżka w porównaniu do poprzedniego roku wynosi od 121,90 zł do 146,28 zł miesięcznie, w pierwszych trzech miesiącach pobierania świadczenia.
Prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie przysługuje każdej osobie, która straciła pracę. Aby otrzymać świadczenie, należy spełnić kilka kluczowych warunków:
- Rejestracja w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna.
- Udokumentowany okres zatrudnienia - co najmniej 365 dni w ciągu ostatnich 18 miesięcy przed rejestracją.
- W tym czasie odprowadzanie składek na Fundusz Pracy (np. z tytułu umowy o pracę lub umowy zlecenia z odpowiednimi składkami).
Istnieje szereg sytuacji, w których urząd pracy może odmówić przyznania zasiłku. Do najważniejszych należą:
- Rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron w ciągu 6 miesięcy przed rejestracją (z pewnymi wyjątkami).
- Zwolnienie dyscyplinarne.
- Brak wymaganego stażu pracy lub nieodprowadzanie składek na Fundusz Pracy.
- Odmowa przyjęcia propozycji pracy, stażu, szkolenia lub innej formy aktywizacji bez uzasadnionej przyczyny.
- Pobieranie innych świadczeń pieniężnych przekraczających połowę minimalnego wynagrodzenia.
- Odmowa poddania się wymaganym badaniom lekarskim lub psychologicznym.
- Nieinformowanie urzędu pracy o wszystkich osiąganych przychodach.
Dodatkowo, osoby prowadzące działalność gospodarczą, które korzystały ze zwolnienia ze składek ZUS, mogą nie mieć prawa do zasiłku, jeśli nie spełniły warunku 365 dni pracy z wynagrodzeniem na poziomie minimalnym.
Procedura ubiegania się o zasiłek jest stosunkowo prosta. Rejestracji można dokonać osobiście w urzędzie pracy lub przez internet. Wymagane są dokumenty potwierdzające zatrudnienie oraz odprowadzanie składek. Po złożeniu wniosku urząd pracy weryfikuje, czy spełnione zostały wszystkie wymagane kryteria.
Standardowy okres pobierania zasiłku wynosi 180 dni. W określonych przypadkach świadczenie może być wypłacane nawet przez 365 dni. Dotyczy to m.in. osób niepełnosprawnych, członków rodzin wielodzietnych posiadających Kartę Dużej Rodziny, osób powyżej 50. roku życia z co najmniej 20-letnim stażem pracy, samotnych rodziców wychowujących dziecko do 18. roku życia (lub 24. roku życia w przypadku dziecka niepełnosprawnego), a także osób, których małżonek również był bezrobotny i utracił prawo do zasiłku po dniu nabycia prawa przez wnioskodawcę.
Okres pobierania zasiłku może zostać skrócony o czas zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych, stażu lub szkoleń oraz o okresy, w których zasiłek nie przysługuje. Może być także wydłużony o czas przysługującego zasiłku macierzyńskiego w przypadku urodzenia dziecka podczas pobierania świadczenia.
