Na Ziemi zorze powstają głównie dzięki wysokoenergetycznym, naładowanym cząstkom wiatru słonecznego, docierającym do nas z naszej gwiazdy i oddziałującym z chroniącym nas polem magnetycznym. Kolorowe obrazy powstają, gdy cząstki te, poruszające się wzdłuż linii pola magnetycznego zderzają się z cząstkami atmosfery w rejonie biegunów. W przypadku Ziemi cząstki te oddziałują głównie z atomami tlenu i azotu, emitowane w związku z tym promieniowanie mieści się w zakresie światła widzialnego. W przypadku Saturna, podobnie jak Jowisza, Urana i Neptuna, zorze wywołuje głównie oddziaływanie wiatru słonecznego z atomami wodoru, można je obserwować tylko w ultrafiolecie.
Badania, których wyniki opisano w najnowszym numerze czasopisma "Geophysical Research Letters" prowadzono w 2017 roku, w okresie 7 miesięcy, przed i po tamtejszym przesileniu na półkuli północnej. W tych warunkach teleskop Hubble'a miał możliwie najlepsze warunki, by obserwować zorze wokół bieguna północnego Saturna. Program skoordynowano z "Wielkim Finałem" sondy Cassini, która przed zniszczeniem z atmosferze Saturna wtedy zacieśniała swoją orbitę zbierając dane miedzy innymi na temat pola magnetycznego planety. Powiązanie jednych i drugich informacji pozwoliło na lepsze poznanie magnetosfery gazowego olbrzyma.
Astronomowie zaobserwowali, że zorze na Saturnie silnie się zmieniają, na co wpływa zarówno aktywnośc wiatru słonecznego, jak i ruch atmosfery szybko wirującej planety, na której doba ma zaledwie 11 godzin. Okazało się, że szczególnie intensywne promieniowanie zorze emitują tam, gdzie akurat wypada wschód Slońca i środek nocy.