Gigantyczny "Pterozaur z Teksasu" został gwiazdą mediów po tym, jak jego szczątki w 1971 roku, w Parku Narodowym Big Bend odkrył 22-letni student geologii, Douglas Lawson. Naukowcy jednak nie poddali tych kości szczególnej analizie. Bardzo długo o Quetzalcoatlusie, bo tak nazwano tego pterozaura, wiadomo było tylko tyle, że żył około 70 milionów lat temu, że miał rozpiętość skrzydeł rzędu ponad 13. metrów i dość krótkie nogi. Nie wiadomo było, czy w ogóle latał, czy podpierał się skrzydłami, jak niektóre nietoperze, czy może biegał machając tymi skrzydłami, by polecieć. Mimo, że przez chwilę stał się sensacją, świat szybko o nim zapomniał.
Nie zapomnieli jednak naukowcy i po latach opublikowali serię artykułów, które mają wyjaśnić przynajmniej niektóre, dotyczące latającego gada, zagadki. Twierdzą teraz, że gigantyczne zwierzę musiało podskakiwać nawet 2,5 metra, by wzbić się w powietrze.
Po raz pierwszy mamy wyniki kompleksowych badań Quetzalcoatlusa, bo, mimo że wiemy o jego istnieniu od 50 lat, niewiele o nim samym mogliśmy powiedzieć - mówi współredaktor wydania tych prac, Matthew Brown z University of Texas Vertebrate Paleontology Collections.
Według tych najnowszych analiz potężny pterozaur był ciepłokrwisty i aktywny, był pokryty nie piórami lecz włosami, miał długą szyję i przypominającą czaplę lub bociana czaszkę z długim dziobem. Długość skrzydeł sprawiała, że nie był w stanie poruszać się na dwóch nogach bez opierania tych skrzydeł o ziemię, ale prawdopodobnie nie był się w stanie nimi odpychać, raczej przestawiał je tak, by nie przeszkadzały mu w poruszaniu. Po to, by wzbić się do lotu musiał podskoczyć, dopiero wtedy zaczynał machać skrzydłami.
University of Texas w Austin przechowuje wszystkie znane szczątki Quetzalcoatlusa. W najnowszych analizach pomogły odkryte nieco później kości mniejszych osobników o rozpiętości skrzydeł rzędu 6 i 7 metrów. O ile informacje na temat dwóch największych osobników pochodzą z analizy zaledwie kilkunastu kości, szczątki mniejszych składają się już z setek z nich, co pozwoliło na znacznie dokładniejsze odtworzenie szkieletu i lepsze zrozumienie mechanizmu wzbijania się w powietrze.
Analizą biomechaniczną lotu zajął się zespół pod kierunkiem emerytowanego profesora Kevina Padiana z University of California w Berkeley, który podkreśla, że pterozaury miały bardzo masywne mostki, do których przyłączały się mięśnie, umożliwiające im wznoszenie się w powietrze. Analizy geologiczne miejsc znalezienia szczątków pozwalają z kolei na tworzenie hipotez dotyczących ich zwyczajów. Większe Quetzalcoatlusy mogły żyć jak obecne czaple i polować w rzekach i strumieniach, mniejsze grupowały się w większe stada w rejonie jezior.