Cały Mariupol zmienił się w cmentarz - mówi rabin Mendel Cohen. Obiedkowa i jej rodzina od dawna byli aktywnymi członkami żydowskiej społeczności w Mariupolu. Pani Wanda przeżyła niewyobrażalny horror za życia. Była dobrą, radosną kobietą, która na zawsze pozostanie w naszych sercach - wspomina rabin.
Wanda Obiedkowa urodziła się 8 grudnia 1930 roku w Mariupolu. Jej matka była Żydówką. W październiku 1941 do miasta weszli naziści. Zabrali matkę małej Wandy. Dziewczynka uciekła wtedy do piwnicy. Dzięki temu udało się jej przeżyć. Nie była w stanie krzyczeć - to ją uratowała - wspomina Larissa. W październiku 1941 r. Niemcy zabili na przedmieściach Mariupola od 9 tys. do 16 tys. Żydów - w tym matkę Obiedkowej i całą jej rodzinę.
Mała Wanda została zatrzymana przez Niemców - przyjaciele rodziny przekonali jednak nazistów, że jest ona Greczynką. Swoje wojenne świadectwo kobieta przedstawiła w latach 90.
Po wojnie kobieta pozostała w Mariupolu. Jak mówi jej córka, kochała to miasto i nigdy nie chciała z niego wyjechać. Ostatnie lata swojego życia spędziła z córką i jej rodziną.
Na początku marca, gdy Rosjanie rozpoczęli bombardowanie Mariupola, rodzina przeniosła się do piwnicy pobliskiego sklepu. Nie było tam wody, prądu, ogrzewania. Było niewyobrażalnie zimno - wspomina Larysa. Żyliśmy jak zwierzęta - dodaje.
Jak opowiada kobieta, wyprawy po wodę były bardzo niebezpieczne. Z nieba cały czas spadały rosyjskie bomby, a najbliższe źródło wody było pod obstrzałem snajperów.
Za każdym razem, gdy spadały bomby, cały budynek się trząsł. Moja matka mówiła, że nie pamięta niczego takiego od czasu II wojny światowej - wspomina Larissa.
Po śmierci matki, Larissie i jej najbliższym udało się uciec z Mariupola. Nie ma już tego miasta, nie ma domu. Nic nie zostało. Nie ma do czego wracać. Nasi rodzice pragnęli dla nas lepszego życia - a teraz my przechodzimy przez to samo, co oni - mówi.