Przede wszystkim Polska będzie mogła wykorzystać unijne fundusze na odbudowę ze zniszczeń. Obecne prawo mówi o nowych projektach, a nie o odbudowie. Jest więc zgoda KE, by środki z unijnych funduszy poszły na "naprawę uszkodzonej infrastruktury i sprzętu, zapewnianie żywności i podstawowej pomocy materialnej oraz wsparcia socjalnego i opieki zdrowotnej, a także tymczasowe wspieranie finansowania mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy".
Będzie także większa elastyczność we wspieraniu rolników i posiadaczy lasów oraz przedsiębiorstw dotkniętych klęskami żywiołowymi.
Przede wszystkim będą dodatkowe płatności zaliczkowe w wysokości 30 proc., co zapewni szybki zastrzyk gotówki i płynność budżetową. Do tej pory zaliczki takie wynosiły tylko kilka procent.
Ponadto z unijnych pieniędzy będzie można w całości sfinansować projekty na odbudowę po powodzi, bez konieczności współfinansowania krajowego. Do tej pory przy unijnych projektach trzeba było mieć 50-procentowy wkład własny, a niekiedy większy. A takich pieniędzy regiony dotknięte powodzią nie mają.
Teraz "piłka" jest po stronie Polski. Warszawa musi przedstawić ocenę strat. Również bardzo istotny jest plan przekierowania środków z istniejących programów na te związane z powodzią.
Polskie władze muszą zrobić przegląd unijnych funduszy i zaproponować, z których projektów są gotowe zrezygnować na rzecz tych popowodziowych (czyli np. z której drogi zrezygnować na wschodzie Polski, by odbudować most w regionie dotkniętym przez powódź). Nie są to bowiem nowe pieniądze, tylko przyznane już Polsce środki w ramach narodowej koperty (76 mld euro) w budżecie UE na lata 2021-2027.
Te przekierowania mogą dotyczyć do 5 mld euro. Zmiana unijnego prawa może ułatwić Warszawie tę decyzję, bo będzie wiadomo na co konkretnie Polska może liczyć.