W pracy opublikowanej na łamach czasopisma "Science", grupa naukowców pod kierunkiem Iana Joughina z University of Washington w Seattle analizuje wyniki prowadzonych z powietrza badań radarowych, wskazujących jaka część lodu opiera się jeszcze na stałym lądzie, a jaka spłynęła już na wodę i jest poddana większym wpływom ogrzewających się wód oceanu.
Badacze na tej podstawie przewidują, że istotny dla stabilności pokrywy lodowej w Zachodniej Antarktydzie lodowiec Thwaitesa zaniknie w ciągu od 200 do 1000 lat i przyczyni się do podniesienia poziomu oceanów o około 60 centymetrów. Związana z jego losem destabilizacja całej pokrywy lodowej sprawi, że do cieplejszej wody trafi jeszcze więcej lodu. To podniesie poziom mórz o dalsze 3-4 metry.
Dostępne modele nie pozwalają ocenić, kiedy dokładnie proces cofania się lodu przyspieszy. Badacze z Seattle szacują, że może to nastąpić za 200 do... 900 lat. W czasie trwania tego procesu, poziom oceanów może podnosić się co najmniej o 10 centymetrów na sto lat. Zdaniem Joughina, zjawisko może być już nieodwracalne.
Przekroczyliśmy już punkt bez powrotu - twierdzi Eric Rignot z University of California w Irvine, który kierował drugim zespołem badawczym. Naukowcy śledzili w latach 1992 - 2008 zachowanie lodowców Thwaitesa, Pine Island i systemu lodowców Smitha-Kohlera, wszystkich spływających do Morza Amundsena. Z pomocą satelitarnej interferometrii radarowej obserwowano linie zetknięcia lodu ze stałym lądem, które cofają się wskutek podmywania cieplejszą wodą.
W artykule przyjętym do druku w czasopiśmie "Geophysical Research Letters" naukowcy piszą, że w tym czasie linie te cofnęły się o odpowiednio 14, 31 i 35 kilometrów. Ukształtowanie terenu, brak wyraźnych progów, czy gór sprawia, że nie da się tego procesu zatrzymać. Lodowce będą spływać nadal. Zdaniem Rignota zjawisko to nie dotyczy w tym rejonie tylko względnie małego lodowca Haynesa. Nawet jeśli wody oceanu nie miałyby się dalej ocieplać, istoty zjawiska to już nie zmieni.