Dorsze wydają całą gamę dźwięków o różnych częstotliwościach. Samiec zachęca w ten sposób samice, żeby złożyła jaja. Musi to jednak zrobić tak, by go zrozumiała - mówi dr. Steve Simpson z instytutu biologii morskiej Uniwersytetu w Exeter.
Jak zaznacza, w tych dźwiękach zawiera się szereg informacji dotyczących fizycznej kondycji samca, jego rozmiaru i jakości nasienia. Na tej podstawie samica decyduje, czy wynurzyć się na powierzchnie morza i złożyć jaja, czy też nie.
Uczeni ustalili również, że w zależności od szerokości geograficznej, dorsze wydają różne dźwięki. Jeśli więc samica pochodzi z zachodniego Atlantyku, a samiec z morza wokół Norwegii - to niekoniecznie muszą się nawzajem zrozumieć. To może negatywnie wpływać na ich proces rozmnażania.
Ryby - w tym przypadku dorsze - mają zatem głos, a jest on niezmiernie ważny dla ich obecności w ekosystemie. Wiele zewnętrznych czynników może zaburzyć tę prostą komunikację. Martwi nas to, że gdy nagrywamy podwodne dźwięki wokół wybrzeży Wielkiej Brytanii, nie słyszymy ryb tylko hałas - powodują go głownie statki. Jeśli my go nie słyszymy, ryby mogą mieć ten sam kłopot. Chodzi o to, żeby ten hałas skutecznie ograniczyć tak, by ryby mogły ze sobą komunikować i się rozmnażać. W naszych badaniach używamy czułych mikrofonów i zanurzonych w wodzie przyrządów, które rejestrują podwodne drgania. To pozwala nam wsłuchać się w ocean tak, jak czyni to ryba - mówi dr. Steve Simpson.
Zdaniem naukowca, dorsz jest gatunkiem ryby, która z roku na rok migruje coraz bardziej na północ. Uczeni chcą ustalić, czy ryby, kontynuując ten trend, będą mogły się rozumieć i rozwijać. Badany jest zatem nie tylko ich język, ale również niuanse w emitowanym komunikacie, które lingwiści studiujący mowę człowieka, nazwaliby regionalnym akcentem.
APA