Sęp płowy to jeden z najlepszych ptasich lotników na świecie. Doskonale szybuje wykorzystując prądy powietrzne. Ptak ten zamieszkuje góry Europy i Azji. Na naszym kontynencie można spotkać go najczęściej w Alpach i na Bałkanach.
Dawniej prawdopodobnie gniazdował także w Polsce. Ostatnie lęgi w Tatrach zanotowano w 1848 roku, a w Pieninach w 1914 roku, jednak nie są to niezbicie potwierdzone informacje.
Sęp płowy, czyli Gyps fulvus, to duży ptak padlinożerny z rodziny jastrzębiowatych. Ma prawie nagą, jasnopopielatą głowę i szyję, niekiedy pokrytą puchem, otoczoną poniżej kryzą z jasnorudych piór. Upierzenie ma koloru szaro-rudego, końce skrzydeł i ogon ciemniejsze.
Długość ciała sępa płowego wynosi od 90 do 110 cm, rozpiętość skrzydeł waha się między 240 a 280 cm, a waga od 7 do 11 kg. Jest więc większy od "naszego" orła bielika, którego skrzydła mają maksymalną rozpiętość 244 cm, czy też od największego z ptaków zamieszkujących Tatry - orła przedniego, który osiąga 225 cm rozpiętości.
Pracownicy Babiogórskiego Parku Narodowego uchwycili sępa w locie, a także w chwili, kiedy przysiadł na ziemi. Dzięki temu można dość dokładnie przyjrzeć się temu ptasiemu olbrzymowi.
Nad Polską do tej pory obserwowano około stu osobników. Sępy pojawiały się na naszym niebie najczęściej w czerwcu. 5 z obserwowanych sępów posiadało obrączki ornitologiczne, dzięki czemu można było stwierdzić, że przyleciały z Francji, Chorwacji i Szwajcarii.
W 2006 roku obserwowany był nad Zakopanem, a w 2007 roku sęp dłużej przebywał na składowisku odpadów pod Brzegiem na Opolszczyźnie. W lipcu 2018 roku wycieńczonego sępa płowego znaleziono na terenie Leśnictwa Mościsko niedaleko Płocka.