Dawniej metody usuwania tatuaży były głównie siłowe, co oznaczało m.in. mocne pocieranie skóry solą, prowadzące do trwałych odbarwień. Innymi kontrowersyjnymi metodami były żrące kwasy lub nawet... wstrzykiwanie w newralgiczne miejsca soku z cytryny czy czosnku. Sytuacja zmieniła się dopiero za sprawą pojawienia się laserów, choć pierwsze efekty ich stosowania również nie należały do spektakularnych. Mówiąc obrazowo - lasery z lat 90., emitujące krótkie błyski światła, wypalały atrament razem ze skórą. Było to niezwykle bolesne i zawsze powodowało powstawanie blizn.
Jedną z kontrowersyjnych, lecz wciąż nagminnie stosowanych metod, jest zabieg z wykorzystaniem technologii IPL, przed którym przestrzega specjalistka: Następstwem zastosowania urządzeń typu IPL, które absolutnie nie służą do usuwania tatuażu, jest "ugotowanie" barwnika w skórze i powstanie blizny, gdyż czas trwania impulsu jest w tym przypadku za długi. Co prawda w efekcie barwnik zanika, ale pozostaje szpecąca blizna. O ile urządzenia typu IPL są niezastąpione w leczeniu rumienia i niektórych przebarwień, o tyle stosowanie ich w usuwaniu tatuaży jest nieuzasadnione i niezalecane - podsumowuje.
Równie nieskuteczna jest popularna technika kamuflażu, w ramach której tatuażysta stara się pokryć białym barwnikiem fragmenty starego rysunku. Nie tylko nie daje to dobrego efektu estetycznego, a jednocześnie czyni go "niewidocznym“ dla światła lasera, co blokuje możliwość skorzystania z metody laseroterapii w przyszłości.
Jeszcze inną techniką, z którą spotykam się w swojej prakctyce, jest stosowanie tzw. "removera“, czyli chemiczne usuwanie tatuażu za pomocą wpuszczonych bezpośrednio do skóry substancji o typie zasad, kwasów lub soli. Technika ta chrakteryzuje się umiarkowaną skutecznością oraz dużym ryzykiem wywołania silnej reakcji alergicznej lub nawet poparzenia - a w jego konsekwencji powstawania blizn i przebarwień - przestrzega ekspertka portalu "Twoje Zdrowie".
Jak wygląda zabieg z wykorzystaniem lasera? Na początek znieczula się obszar zabiegowy, co trwa od kilku do kilkudziesięciu minut, w zależności od obszaru. Jednorazowo laserem zaleca się usunięcie tatuażu o wielkości nie większej niż dłoń pacjenta, dlatego często konieczne jest podzielenie zabiegu na etapy, w trakcie których usuwane są inne partie tatuażu. Na liczbę potrzebnych sesji zabiegowych ma wpływ wiele czynników, w tym kolor i nasycenie tatuażu (najtrwalszy jest żółty i zielony, a praktycznie niemożliwy do wywabienia - biały), obszar, na którym wykonano tatuaż, a także głębokość i typ zastosowanego barwnika. Co oczywiste, im głębiej jest on zlokalizowany, tym większe ryzyko, że światło laserowe nie wniknie wystarczająco głęboko. Trudniejsze do usunięcia są też tatuaże z części dystalnych (nadgarstek, okolice stawu skokowego, stopy), a najłatwiejsze - z okolic górnej części tułowia.
Pierwszy etap zabiegu polega na wytworzeniu w skórze mikrootworów (tuneli), które mają odprowadzać gromadzące się na skutek rozbicia barwnika gazy i parę wodną. Dzięki temu nie dochodzi do tzw. mrożenia, czyli sytuacji, w której zatrzymane w tkance blokowałyby działanie wiązki laserowej, a więc ograniczałyby skuteczność zabiegu. Drugi etap to rozbijanie barwnika na mniejsze cząsteczki na skutek wytwarzania w tkankach efektu fotoakustycznego. Powstałe na jego skutek cząsteczki rozbitego barwnika są tak małe, że układ limfatyczny i białe krwinki wydalają je w sposób naturalny.
Kiedy już podejmiemy decyzję o pozbyciu się tatuażu, po pierwsze powinniśmy poszukać wykwalifikowanego specjalisty, a po drugie szczegółowo omówić z nim wybór optymalnej dla nas metody: Najlepiej, by tego typu zabiegi wykonywane były w miejscach zatrudniających lekarzy, pielęgniarki lub inny wykwalifikowany personel medyczny, bądź też personel niemedyczny (np. kosmetolog) - po odbyciu odpowiednich szkoleń, ściśle współpracujący z lekarzem, w zakresie odpowiedniej kwalifikacji i opieki okołozabiegowej nad pacjentem - radzi dr Kamila Białek-Galas.
Niestety, w wielu miejscach zabiegami tymi zajmują się osoby bez odpowiedniej wiedzy o laserach, a w placówkach niemedycznych, gdzie usuwane są tatuaże, brak jest odpowiednich regulacji i wymogów, zobowiązujących zarówno personel do dokształcania się, jak i zarządzających salonem do zakupu odpowiednio certyfikowanych urządzeń. Placówki medyczne podlegają nadzorowi SANEPiD-u oraz Urzędu Wojewódzkiego, przez które są kontrolowane m.in. w zakresie regularnego serwisowania, kontroli bezpieczeństwa oraz spełniana wszelkich norm przez stosowane urządzenia medyczne.
W placówkach niemedycznych króluje często dewiza "klient nasz pan". Klient (nie pacjent!) czegoś oczekuje, więc dostaje to, czego chce. To chwytliwe hasło działa jednak tylko w teorii. W praktyce wygląda to tak, że gro zabiegów wykonywanych jest przy pomocy urządzeń do tego niesłużących, co skutkuje nie tylko słabym efektem, ale też powstawaniem nieestetycznej pamiątki w postaci blizny. A ta - w odróżnieniu od samego tatuażu - pozostanie już z nami na zawsze.