Nasze łyżwiarstwo szybkie ma za sobą trudny czas. Brakowało wyników, ale działacze ze spokojem mówili, że mają plan, że potrzebują czasu. I o ile często kończy się na słowach, to w tym przypadku za słowami poszły czyny. Od pewnego czasu Polska znów gości na podium najważniejszych imprez, jak Puchar Świata, mistrzostwa świata czy mistrzostwa Europy. Najmocniejsi jesteśmy w sprinterskich dystansach: 500 i 1000 metrów. Tam mamy sporą grupę szybkich zawodników.
Damian Żurek wśród faworytów
Dziś po raz pierwszy na olimpijskich lodzie zaprezentują się nasi panowie i powalczą na 1000 metrów. Jednym z faworytów jest bez wątpienia Damian Żurek. Igrzyska w Pekinie cztery lata temu przegapił z powodu koronawirusa. Teraz jest czołowym sprinterem świata, co udowadniał, stając tej zimy na podium. Zdaniem byłego panczenisty Artura Nogala, Żurka stać na to by zapisać się w historii polskiego sportu:
twierdził były sportowiec.Jest faworytem na obu dystansach i to jest poparte faktami. Medalami z tego sezonu. Obstawiam dwa medale. Na obu dystansach stał na podium Pucharu Świata. Na obu dystansach jest rekordzistą Polski z bardzo dobrymi rezultatami - mówi były sprinter.
1000 i 500 metrów to pozornie podobne dystanse. Oba uznawane właśnie za sprinterskie. Więcej jest jednak różnic niż podobieństw:
Na 500 metrów jedziemy praktycznie bez opamiętania. Po prostu na maksa. Na 1000 musisz już rozłożyć siły i mieć inne predyspozycje. Wysiłek jest dużo dłuższy. Trzeba mieć predyspozycje, by przejechać drugie okrążenie na tym wielkim bólu. Trzeba potrafić szybko się rozpędzić i później jak najdłużej utrzymać tę prędkość. Liczy się też głowa. Wielu zawodników tego nie wytrzymuje. Przejeżdżają 600 metrów. Zostaje jedno okrążenie i nagle nie mają sił - analizuje Nogal.
Wyzwanie dla całej rodziny
Były panczenista czeka jednak najbardziej na kobiecą rywalizację na 500 metrów. Tam bowiem wystartuje jego żona Kaja Ziomek-Nogal. Także jest w gronie faworytek do olimpijskiego podium. Para wychowuje dwuletnią córeczkę, a połączenie tego z karierą sportową jest dużym wyzwaniem dla całej rodziny - przyznaje Artur Nogal.
Jest to bardzo ciężkie, żeby połączyć życie matki z zawodowym sportem. Najdłuższy wyjazd Kai trwał 26 dni i to bardzo ciąży. W sezonie przygotowawczym staraliśmy się być razem z nią na obozach, żeby ta rozłąka była jak najkrótsza. Podczas sezonu bywały ciężkie chwile, gdy córka Tosia pytała Kaję przez komunikator, kiedy wróci do domu i ją przytuli. Z jednej i drugiej strony był płacz. Emocje były za duże. Kaja radzi sobie jednak świetnie i jako matka, i jako zawodnik. To także efekt pomocy rodziny i psychologa. Kaja współpracuje z bardzo dobrym specjalistą. Stać ją na bardzo wiele - opowiada Nogal.
Femke Kok jeździ fenomenalnie w tym sezonie. Jest Jutta Leerdam. Jest Japonka Yoshida czy kolejna Holenderka. Mamy też dwie inne Polki oprócz Kai: Angelikę Wójcik, Martynę Baran. Stać je na walkę o medal, a na pewno o czołową piątkę.
"Z igrzyskami było mi nie po drodze"
Negatywna część mojej historii, która jest już za mną. Staram się do tego nie wracać. Z igrzyskami było mi nie po drodze. Powiem szczerze, gdy Kaja startuje, to denerwuję się bardziej niż kiedy byłem zawodnikiem - stwierdził były sportowiec.
Tutaj jestem tylko obserwatorem i nerwy są o wiele większe. Na pierwsze kroki nie jestem w stanie patrzeć. Muszę się czymś zająć, odwrócić wzrok i dopiero gdy Kaja ruszy, to zaczynam obserwować. Do tego dochodzą emocje córki, gdy ogląda mamę. Muszę ją w tym wspierać. Jestem dumny z żony, że tak dobrze jej idzie, że radzi sobie w pewnych okresach z wyjazdami i brakiem córki. Myślę, że te igrzyska będę ukoronowaniem dwóch lat, w których włożyliśmy wszyscy mnóstwo pracy, żeby Kaja mogła walczyć o medal. Niezależnie od wyniku jesteśmy z Kai dumni - podsumowuje Artur Nogal.