Najistotniejsze jest to, że trzy protesty zostały uznane za zasadne, choć niemające wpływu na wynik wyborów.
Wszystkie zostały złożone przez Polaków, mieszkających za granicą - w Londynie, Manchesterze i w Sztokholmie. Składający je wyborcy w I turze głosowali za granicą, w II mieli zamiar zrobić to w kraju, dlatego wystąpili o wydanie im zaświadczeń, upoważniających do głosowania w dowolnej komisji. Nie otrzymali ich jednak na czas. Wyborca z Manchesteru otrzymał je dopiero po wyborach. Jak dodał, w sprawie przesyłki ze Sztokholmu miało to dotyczyć, według informacji składającego protest, nie tylko niego, ale kilku osób wracających z kontraktu w Szwecji. Wszyscy zostali więc pozbawieni praw wyborczych.
Z rozpatrzonych dotąd przez SN łącznie 12 protestów jeden - dotyczący odebrania od wyborcy pakietu do głosowania bez pokwitowania - sędziowie uznali za bezzasadny. Pozostałych osiem pozostawiono bez dalszego biegu, między innymi przez bardzo ogólnikowe, bądź niezwiązane z przebiegiem wyborów zarzuty.
SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Andrzej Duda odebrał uchwałę PKW o wyborze na prezydenta. 6 sierpnia zacznie II kadencję
Do Sądu Najwyższego trafiło około 6 tysięcy protestów wyborczych związanych z niedawnymi wyborami prezydenckimi. Dla porównania: po wyborach prezydenckich z maja 2015 roku - w których II turze Andrzej Duda pokonał Bronisława Komorowskiego - do Sądu Najwyższego wpłynęło 58 protestów. Prawo wniesienia protestu przysługiwało przewodniczącemu właściwej komisji wyborczej, pełnomocnikowi wyborczemu oraz wyborcy, którego nazwisko w dniu wyborów było umieszczone w spisie wyborców w jednym z obwodów głosowania.
Na ocenę kilku tysięcy protestów i wydanie uchwały ws. ważności wyboru prezydenta Sąd Najwyższy ma czas do 3 sierpnia.