Rządowi stratedzy uznali, że nikt nie jest tak dobrym PRowcem, rzecznikiem i twarzą rządu, jak sam premier. Więc gdy samemu Tuskowi, jego gabinetowi i partii spadają sondaże trzeba sprawić, by naród dostrzegł, że premier ciężko pracuje, troszczy się o przyszłość, wzywa na dywanik ministrów i osobiście naprawia to, co im nie wychodzi.
Swoją obecnością, konferencjami prasowymi, sejmowymi spotkaniami i wszechdostępnością premier wypełnia niemal całą przestrzeń polityczno-medialną, co - z reguły - przynosi rządzącym dobre efekty sondażowe.
Zupełnie inaczej rzecz ma się z prezesem PiS. Jego aktywność z reguły przynosi jakiś wykwit tego, co jego współpracownicy nazywają "nadmierną szczerością", a to odsądzi kogoś od czci i wiary, zaatakuje media, powie coś o SB albo o zdradzieckich ministrach. Dlatego prezes pozostaje w cieniu, by nie przysłonić rządowego-nerwowego wykopywania się z dołka. Ta strategia zmienić ma się nieco w przyszłym tygodniu, gdy PiS zacząć ma ofensywę udowadniania, że jest realną alternatywą dla rządzącej koalicji.