Dziś prawie wszystkie media, w tym też portale internetowe, podają informację, że premier Donald Tusk i minister obrony narodowej Tomasz Siemoniak zadecydowali o udzieleniu "pomocy humanitarnej" armii ukraińskiej poprzez podarowanie jej 320 ton różnych produktów, wśród których znalazły się koce, materace, opatrunki itp. Świadomie piszę w cudzysłowie, bo jako wolontariusz, który od lat angażował się w organizację konwojów charytatywnych (w tym m.in. do Bośni, Czeczeni i na Ukrainę) pierwszy raz słyszę, że beneficjentami tej pomocy mają być nie bezbronni cywile dotknięci nieszczęściem wojny czy też uchodźcy wegetujących w obozach, ale żołnierze. W historii polskich (i chyba nie tylko polskich) działań humanitarnych, to chyba pierwszy taki przypadek.
I kogo organizatorzy takiej pomocy chcą oszukać? Polskiego podatnika, z którego kieszeni będą dożywiani członkowie ukraińskich batalionów organizowanych przez "Swobodę" i Prawy Sektor? Czy też opinię międzynarodową, która akurat jest taka głupia, aby w tę fałszywą etykietkę uwierzyć? A przecież tak jeszcze niedawno złoszczono się na "pomoc humanitarną" organizowaną przez Rosjan.
Jeżeli rząd w Warszawie chce się zaangażować w działania wojenne w Donbasie, to niech to zrobi legalnie, czyli poprzez przyjęcie stosownej uchwały sejmowej. Niech też jasno wyjaśni nam wszystkim, co na tym możemy zyskać, a co stracić. A stracić możemy naprawdę wiele. I to nie tylko rolnicy, którzy i tak już dostają w kość.
Jestem za pomocą humanitarną dla mieszkańców Ukrainy. Ale za tą pomocą prawdziwą, skierowaną do ludzie biednych, głodujących, chorych i niepełnosprawnych, ale nie dla wojskowych.