Teoretycznie to jedna drużyna, jednak możliwość sprawowania władzy niejedną już taką rozbiły. Największą ambicję ma dziś spośród trzech panów Grzegorz Schetyna, zmotywowany na dodatek odsunięciem od realnej władzy w partii. Nie chodzi nawet o prowadzenie własnej polityki, ale o to, że z pozycji marszałka Sejmu można rządowi Tuska albo bardzo pomóc, albo bardzo zaszkodzić, a przyjaźń Schetyny z premierem stopniowo robi się coraz bardziej szorstka.
Dzieląc zadania, szef Platformy nie obawiał się dotąd Bronisława Komorowskiego. Chyba słusznie, nie można jednak wykluczyć, że i to powinien teraz przemyśleć. Komorowski jako prezydent może bardzo łatwo wejść w rolę recenzenta działań rządu. Pójdzie mu to tym łatwiej, że ma zamiar wysłuchiwać i reprezentować wszystkich. To nie oznacza jeszcze tworzenia potężnego ośrodka władzy, ale siłą rzeczy prędzej czy później doprowadzi do sporu z PO.
Donald Tusk jest w tej trójce najbiedniejszy. Wprawdzie Schetyna raczej nie schowa projektów rządu do zamrażarki, a Komorowski nie będzie ich wetował, ale sielankowy nastrój najbliższych tygodni proponuję zapamiętać, bo pewnie nie potrwa długo…