Będziemy musieli, bo rząd nie miał i nie ma pomysłu jak do swoich racji przekonać Brukselę i kraje UE. Nie potrafił przedstawić konkretnych wyliczeń pokazujących, jakie mamy obciążenia np. ze względu na obecność Ukraińców.
W Brukseli w ogóle nie słychać polskich argumentów. Wszyscy uważają, że Polska mówi "nie, bo nie", a w najgorszym razie, mówi "nie" bo jest ksenofobiczna, egoistyczna i nie potrafi się odwdzięczyć za okazaną jej niegdyś solidarność. Nie pomagają aroganckie wypowiedzi ministra Trzaskowskiego, że nikt nam nie będzie mówić, ilu mamy przyjmować imigrantów.
Rząd nie potrafi wykrzesać z siebie sensownego stanowiska, bo jest sparaliżowany perspektywą przegranej w wyborach z PiS. Dla gabinetu Ewy Kopacz zgoda na imigrantów jest równoznaczna z przegraną.
Rząd Kopacz popełnił pierwszy błąd, gdy wiosną mówił "nie" a potem - pod presją Berlina i Brukseli - zgodził się na pierwsze dwa tysiące uchodźców. Sądzę, że trzeba było wtedy zgodzić się, zrobić manewr w stylu "ucieczka do przodu" i zaproponować pewną rozsądną liczbę, zanim zostaliśmy do tego zmuszeni. Teraz nikt by nas nie wytykał palcem, nie nazywał egoistami. Po prostu mielibyśmy teraz mocniejszą pozycję przetargową. W dodatku wszyscy zrozumieli, zwłaszcza kanclerz Merkel i szef Komisji Jean-Claude Juncker - że jeżeli już raz w tej sprawie Polska ustąpiła, to ustąpi i drugi. Tym razem jednak ustępując nie zachowamy twarzy, bo rozdział uchodźców będzie obowiązkowy, mimo że oficjalnie się temu sprzeciwialiśmy.
Jeszcze jedno - musimy się zgodzić, bo chcą tego Niemcy. A niemiecka dominacja w Unii (choćby po greckim kryzysie) nie jest już dla nikogo tajemnicą. Nowością w UE jest to, że mało kto zakłada jeszcze "białe rękawiczki". Niemieccy czy francuscy politycy posuwają się do szantażu. Stawką są fundusze unijne, wsparcie dla Ukrainy, swoboda przemieszczania się, a także polskie interesy w takich dziedzinach jak klimat czy energia.