Na razie faworytem wciąż jest Rasmussen. Szanse Sikorskiego wzrosną dopiero, gdy Duńczyka zablokuje Turcja. Stanowisko Czech się liczy, ale samo poparcie Pragi nie wystarczy. Czechy są zbyt małym krajem i zbyt słabym sojusznikiem. Jeszcze niedawno chciały całkowicie wycofać się ze wszystkich NATO-wskich misji wojskowych.
Oczywiście Praga ma prawo weta, jak każdy w NATO, jednak trudno sobie wyobrazić, by z niego skorzystała. Ważniejsze jest stanowisko Turcji. Zawetowanie Rasmussena oznaczałoby wprawdzie sprzeciw wobec woli Waszyngtonu, ale niewykluczone, że władzom w Ankarze właśnie to się opłaca ze względu na wewnętrzną opinię w kraju.
Obecny sekretarz generalny NATO, Holender Jaap de Hoop Scheffer, kończy urzędowanie 31 lipca. Decyzja o jego następcy, który powinien być wybrany jednogłośnie przez 26 krajów członkowskich sojuszu, jest oczekiwana na szczycie NATO we Francji i w Niemczech 3 i 4 kwietnia.