Nie to jednak ma znaczenie decydujące. Wygląda na to, że ziewamy częściej, gdy temperatura na zewnątrz jest niższa i wdychane podczas ziewania chłodne powietrze może rzeczywiście obniżyć temperaturę mózgu.
Jak pisze czasopismo "Frontiers in Evolutionary Neuroscience", badania prowadzono na 160 przypadkowych przechodniach w Tucson w Arizonie. 80 osób zaczepiano zimą, kolejnych 80 w lecie. Średnia temperatura podczas eksperymentu w lecie sięgała 37 stopni Celsjusza przy niskiej wilgotności powietrza. Zimą badania prowadzono przy średniej temperaturze na poziomie niespełna 22 stopni i nieco wyższej, niż latem wilgotności.
W lecie, gdy jest naprawdę gorąco, ziewanie nie ma żadnego sensu i rzeczywiście w czasie testów na otwartym powietrzu ziewała tylko niespełna jedna czwarta badanych. Zimą ziewających było ponad dwukrotnie więcej, ich liczba sięgała połowy uczestników eksperymentu. W badaniu wykorzystano powszechnie znany fakt, że ziewanie jest zaraźliwe. By wywołać taką reakcję, przechodniom pokazywano po prostu zdjęcie innych ziewających.
Pierwsze wyniki badań potwierdzających chłodzący efekt ziewania u szczurów, opublikowano przed rokiem. Wydaje się, że u człowieka jest podobnie. Mechanizm ten prawdopodobnie wykorzystuje dwa zjawiska, przyspieszenie obiegu krwi związane z napięciem mięśni szczęki i wymianę ciepła z wdychanym chłodniejszym powietrzem. Zdaniem naukowców, proces ziewania może być na tyle ściśle związany z mechanizmami odpowiadającymi za kontrolę temperatury ciała, że jego zaburzenia mogą być oznaką kłopotów z naszą osobistą termoregulacją.