Do tej pory literatura naukowa uznawała, że tego rodzaju ośmieszanie samego siebie jest raczej formą działania obronnego, wynikającego z chęci ukrycia negatywnych cech lub emocji, generalnie motywowanym niską samooceną, czy niezrealizowanymi potrzebami emocjonalnymi. Badacze z Mind, Brain and Behaviour Research Centre (CIMCYC) przy Uniwersytecie w Grenadzie przekonują, że wcale nie musi tak być, a w Hiszpanii tego rodzaju humor jest raczej oznaką dobrego mniemania o sobie i poprawnych kontaktów z otoczeniem.
W naszych badaniach zaobserwowaliśmy, że większa skłonność do posługiwania się tego typu samodeprecjonującym humorem wiąże się z wyższym poziomem psychicznego samopoczucia, choćby szczęściem, czy w mniejszym stopniu - towarzyskim usposobieniem - tłumaczy Jorge Torres Marín z UGR. Te obserwacje zgadzają się przy tym z generalnie pozytywną oceną, jak tradycyjnie w Hiszpanii żartom z samego siebie towarzyszy. Autorzy pracy nie wykluczają jednak, że podobne badania prowadzone gdzie indziej, mogą przynieść inne wyniki. Interpretacja i ocena tego rodzaju humoru może mieć kulturowe uwarunkowania.
Autorzy pracy przyznają, że badania psychologiczne poczucia humoru nie są łatwe. Komiczna natura zagadnienia nie ułatwia debaty naukowej, bo podlega wielu uprzedzeniom i zależy od wcześniejszego nastawienia. Zachowań i komentarzy związanych z szeroko rozumianym humorem jest przy tym tak dużo i są tak różnorodne, że trudno poddać je jakiejś klasyfikacji. Nasza praca wpisuje się w jeden z teoretycznych modeli, który próbuje pokonać te ograniczenia i dać psychologii humoru dobrze umotywowaną wiedzę teoretyczną - mówi Hugo Carretero Dios. To powinno pomóc dostrzec różne zachowania związane z codziennym sposobem wykorzystania humoru i skoncentrować się na jego adaptacyjnej, a nie szkodliwej naturze.
Podział stylów humoru na adaptacyjne i nieadaptacyjne wprowadził na przełomie wieków zespół pod kierunkiem Roda Martina. Styl adaptacyjny miał dotyczyć poczucia humoru, które służy nawiązaniu lepszej relacji z innymi lub budowy swojego własnego ego. Humor nieadaptacyjny w odniesieniu do innych, to humor agresywny, a w odniesieniu do siebie właśnie samodeprecjonujący. Te dwa ostatnie często wiązano właśnie z negatywnymi emocjami, także problemami w radzeniu sobie z gniewem. Hiszpanie przekonują, że w przypadku śmiania się z samego siebie prawda może być jednak bardziej optymistyczna, a emocje raczej pozytywne. Osobiście namawiam do pójścia właśnie tą drogą. Pamiętajmy, że śmiejąc się z siebie, zdecydowanie zmniejszamy ryzyko, że ktoś się obrazi...