Sakramentalne pytanie: co by było gdyby?
Zasadnicza sprawa: co jeśli naszą pierwszą ustawę zasadniczą udałoby się nam obronić?
Polska przetrwałaby w wolności i niepodległości?
Ościenne państwa symbolizowane przez trzy czarne orły nie rozdarłyby na części terytorium Rzeczypospolitej?
Nie zniknęłaby nasza ukochana Ojczyzna na całe 123 lata?
"Y rzec, iż ciężkiem miotam słowem" - jak pisał François Villon, uważam, że tak jak obecnie za zgubę Rzeczypospolitej odpowiadają nie tylko obce potencje, ale nasze sprzedajne rzesze.
Zdrada się szerzy: jak wtedy, tak i w teraźniejszości.
Absolutnie nie trzeba jakiegoś temporalnego wehikułu, żeby doświadczyć, czym jest nasze narodowe zaprzaństwo.
Było nie było, długą ma tradycję.
Obozy przygiętych w pokłonach przed obcymi tronami, to niestety nic przeszłego, ani egzotycznego.
Rozbiory to nie jest widmo XVIII wieku, wyłącznie.
Cechy nasze narodowe to trwała struktura: nie tylko duma , ale i przekleństwo.
Ówczesne osiemnastowieczne pęknięcie na obóz hańby i zaprzaństwa oraz chwały i patriotyzmu przeżywamy i my, obecnie.
Wyrokować nie zamierzam, kto i gdzie należy, choć pewnie należałoby wskazać.