Choć nie ma wątpliwości, że przegrana w bezpośrednim starciu jest dla sztabowców Jarosława Kaczyńskiego bolesna, to stara prawda o wyborach jest też taka, że rzadko to, co dzieje się w ostatnich 3-4 dniach przed wyborami, odgrywa decydującą rolę. Wyborcy pod wpływem informacji docierających do nich w ostatnich godzinach kampanii raczej nie zmieniają zdania, a i niezdecydowani - a tym razem jest ich sporo - raczej nie idą po prostu do urn niż podejmują decyzje pod wpływem chwili.
Już chyba nikt się nie łudzi, albo nie boi się, że to ona rozstrzygnie o losach prezydentury. Istotne pytania są więc tak naprawdę dwa. Po pierwsze, jaka będzie różnica między Komorowskim i Kaczyńskim - czy taka, która pozwoli kandydatowi PO spokojnie myśleć o drugiej turze, choć z drugiej strony zbyt duża przewaga może być zarazem usypiająca i demobilizująca elektorat. Po drugie, jaki będzie wynik Grzegorza Napieralskiego, bo wszystko wskazuje na to, że to jego wyborcy przesądzą o tym kto zostanie prezydentem.
Taka walka właściwie już się toczy, choć na razie trochę podskórnie. Gdy widzimy Komorowskiego, który zabiera Wojciecha Jaruzelskiego do Moskwy i powołuje Belkę, i Kaczyńskiego, który razem z Napieralskim bojkotuje posiedzenie Rady Bezpieczeństwa Narodowego, albo oświadcza, że jeśli debata to tylko w towarzystwie kandydata SLD, to naiwnością byłoby sądzić, że nie ma to nic wspólnego z zabiegami o serce i samego Napieralskiego, i jego wyborców. Zwłaszcza, że w tle słychać o międzysztabowych układach i brzmiących dziś nieco futurologicznie acz dziwnie, często powtarzanych wielkich planach postwyborczych rewolucji w koalicji rządzącej.