Film "Inny wywiad" przedstawia historię kobiety, która przed głodem uciekła z Korei Północnej do Chin, a gdy odesłano ją z powrotem do kraju, trafiła do obozu pracy.
To było niewypowiedzianie złe. Można powiedzieć, że cała Korea Północna jest jednym wielkim więzieniem. Ludzie byli głodni. Nie było nawet szczurów, węży i chwastów, które ludzie mogliby zjeść - mówi w filmie kobieta, opowiadając o sytuacji w kraju w latach 90. W tym czasie przywódcą był Kim Dzon Il. To właśnie w latach 1996-1998 z głodu umarły setki Koreańczyków.
Wtedy Ji-hyun Park zdecydowała się uciec z kraju. Została przemycona do Chin, gdzie sprzedano ją rolnikowi. Była zmuszana do niewolniczej pracy. W Chinach urodziła syna, ale kiedy do władz dotarł donos, że uciekła z Korei Północnej, została oddzielona od dziecka i zmuszona do powrotu do kraju. Tam uznano ją za uciekiniera gospodarczego i wysłano do jednego z obozów pracy.
Cierpiała z powodu głodu i tortur. W końcu uciekła. Jej wspomnienia są przerażające.
Nasz dzień pracy rozpoczynał się o godzinie 4:30, zanim dostaliśmy coś do jedzenia. Pracowaliśmy do 20 lub 21. W lecie dłużej, ponieważ dzień był dłuższy - relacjonuje kobieta. Dopiero po pracy więźniowie dostawali coś do jedzenia. Dzień się jednak nie kończył - wszyscy musieli jeszcze recytować zasady Partii Robotniczej i uczyć się piosenek.
Ludzie byli tak głodni, że jedli surowe ziemniaki prosto z ziemi. Wydłubywali również nasiona z odchodów zwierząt.
Makabryczna była sytuacja sanitarna. Z relacji Ji-hyun Park wynika, że jeśli kobieta w czasie miesiączki próbowała umyć ręcznik, który był używany jako zabezpieczenie podczas krwawienia, musiała go potem założyć na głowę i błagać o wybaczenie.
Kobiecie ostatecznie udało się uciec - po tym, jak zachorowała na tężec, nie była w stanie pracować i odesłano ją z obozu z przekonaniem, że umrze. Udało jej się jednak dostać z powrotem do Chin i tam odnaleźć swojego syna.
Ostatecznie zdołała przedostać się razem z dzieckiem do Mongolii. Tam poznała swojego przyszłego męża.
Amnesty International