Rosjanie przeprowadzili dodatkową, długotrwałą (od 25 sierpnia do 30 listopada 2010) ekspertyzę, która potwierdziła, że ciała, oznaczone wstępnie numerami 21 i 95 zostały ze sobą zamienione. Absolutną pewność co do nieprawidłowej identyfikacji Rosjanie mieli więc blisko rok i 8 miesięcy temu. Wstępną wiedzę mieli zaś blisko 2,5 roku temu. Informacja o tym dotarła jednak do Polski dopiero w aktach, przekazanych 4 maja tego roku! To dopiero w tych aktach Rosjanie zgromadzili dane, dotyczące wątpliwości identyfikacyjnych wobec sześciu ofiar katastrofy.
30 czerwca tego roku przesłuchiwany przez polskich prokuratorów bliski drugiej z zamienionych ofiar katastrofy oświadczył, że w Moskwie nie był w 100 proc. pewien, że prawidłowo rozpoznał swoją krewną. Kilka dni później, 2 lipca p. Janusz Walentynowicz zgłosił szereg zastrzeżeń do dokumentacji, dotyczącej ciała oznaczonego numerem 21, które wcześniej rozpoznał jako ciało swojej matki.
Wszystko co powyżej, wynika z dokumentów, jakimi dysponuje dziś prokuratura. Akta opisują wydarzenia, jednak ich nie tłumaczą. Zagadką jest w sprawie zamiany obrączka p. Anny Walentynowicz, na palcu zwłok oznaczonych numerem 95. Przekazano ją bliskiemu osoby, za którą uznano to ciało, ten jednak przekazał ją synowi p. Anny Walentynowicz, ponieważ wyryta wewnątrz data nie była datą ślubu jego krewnej. Co więcej - p. Walentynowicz rozpoznał w niej obrączkę swojej matki.
Zastanawiające jest też to, że p. Walentynowicz po ekshumacji bardzo stanowczo stwierdził, że ciało, którego sekcję obserwował nie jest ciałem, które 13 kwietnia 2010 rozpoznał jako ciało swojej matki. Wyjaśnieniem tych wątpliwości może być jedynie zamienienie zwłok już po dokonaniu identyfikacji. Przykro to pisać, ale wystarczyło zamienić numery, jakimi były oznaczone leżące obok siebie ciała.