Tomasz Skory: Rozumie pan to upodobanie, z jakim media relacjonują np. to, że piłkarze zjedli śniadanie? Te transmisje z wsiadania do autokaru, śledzenie w telewizji samolotu, którym lecą, rozmowy z kierownikami hotelu, w którym mają się zatrzymać, z okolicznymi mieszkańcami - generalnie lekki nadmiar uwagi poświęcanej polskiej reprezentacji?
Prof. Wiesław Godzic: Wiele rzeczy można wymyślić - dotknięcie ręcznika, któregoś z wielkich piłkarzy...
Słoik z powietrzem z Arłamowa.
My tego potrzebujemy - to się samo nie robi. Ludzie potrzebują takiej iluzji, potrzebują bohaterów.
Naprawdę potrzebują? My dziennikarze - robimy to jako materiały ciekawostkowe, ubarwiające strumień informacji, który jest często przyciężkawy, podniosły. To są uroczystości - na tym polega strumień informacji współcześnie.
Zawsze jak się powie: "ludzie" to się przegrywa. Ludzie - czyli kto? Wszyscy. Pan wtedy mówi - dziennikarze nie. W gruncie rzeczy - też lubicie taką odświętną atmosferę.
... czy nie przesadzamy?
Na pewno przesadzacie - od tego jesteście. Natomiast czy to jest potrzebne normalnemu człowiekowi?... To jest święto, rodzaj karnawału. W czasie karnawału kłótnie są zawieszone - nawet kibice różnych drużyn się dogadują i świętują coś wspólnego. Teraz będzie problem - nie chcę niczego wykrakać - gdy trzeba będzie śpiewać: "Polacy nic się nie stało". Za bardzo chcemy sukcesu. W tej chwili czytam gazetę: "Polacy mogą rozgromić każdą drużynę". Mogą, ale równie dobrze mogą przegrać z każdą drużyną. Mnie nie chodzi o to, żeby nastawiać się z góry na przegraną. Ale nie szarżujmy może z tym pragnieniem zdobycia złotej piłki, najlepszego zespołu.
Przeciwnicy tej podniosłej atmosfery mówią: "Chyba troszkę powariowaliście", bo za chwilę balon pęknie i trzeba będzie mówić: "Polacy nic się nie stało... patałachy, nieudacznicy". Od ekstazy, euforii, do rozpaczy, samobiczowania.
Wtedy tego nie zauważymy, bo to będzie ogromna siła bycia razem z lepszymi - w końcu człowiek przykleja się do tych, którzy zwyciężają. Znajdziemy sobie ulubioną drużynę, która ma sukcesy - a nasi "muszą popracować". Zaraz znajdziemy wytłumaczenia...
Kontuzja, faul.
Deszcz był wtedy i słońce źle padało...
Słońce źle pada - pod słońce grali... Pewnie pan zauważył jako uważny obserwator, że sport to jest - trochę zmieniam temat - chyba jedyne zjawisko, które nie zmieniło się jeszcze w arenę boju politycznego. Polityczne są teraz stadniny, media, sądy, teatry, puszcza. Może w tym jest to powodzenie, jakim cieszy się powszechnie Euro i piłkarze? Że mamy dość sporu, który toczy się na polach, na których zwykle się dotąd nie toczył? Bo stadnin czy sądów raczej nie obejmował - a teraz już objął.
Do czasu - poczekajmy na jakąś niezbyt fortunną wypowiedź, któregoś z naszych, albo nadmierne epatowanie jakimś znakiem. Oni bardzo dbają o to, że im nie wolno nosić znaków, za które ktoś nie zapłacił. Poczekajmy chwileczkę - okaże się, że podzielimy drużynę na Lewandowskiego i tych, którzy nie grają w obcych drużynach, w obcych nam ideowo. To jest bardzo dobry podział.