Nasza redakcyjna koleżanka Edyta, która nie pracowała jeszcze w radiu w dniu katastrofy, dobrze pamięta ten dzień: To był piękny, słoneczny dzień. Jadłam śniadanie i czekałam na transmisję uroczystości z okazji 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. Pojawił się komunikat, że obchody opóźnią się, bo prezydencki samolot ma problemy z lądowaniem.
Około godziny 9 media zaczęły informować o tym, że doszło do katastrofy, że być może nikt - z 96. osób, które były wtedy na pokładzie - nie przeżył. Obudziłam tatę, byłam w szoku. Długo nie odchodziłam od ekranu telewizora, nie mogłam uwierzyć w to, co się stało. Sympatie i antypatie polityczne nie miały wtedy znaczenia, przynajmniej dla mnie...
Zaledwie kilka godzin po katastrofie tysiące osób zgromadziło się przed Pałacem Prezydenckim w Warszawie. Na chodniku przed budynkiem płonęły tysiące zniczy, pojawiły się kwiaty. Wielu mieszkańców Warszawy przyniosło flagi państwowe.
W wielu innych miastach Polski było podobnie. 11 kwietnia w południe dwiema minutami ciszy cała Polska uczciła pamięć ofiar katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem. W Krakowie dwóch strażaków z Wieży Mariackiej odegrało żałobną pieśń "Łzy Matki". Pieśń tę od krakowscy strażacy odgrywają podczas żałoby narodowej. Pierwszy raz była grana w niedzielę po śmierci papieża Jana Pawła II. W mieście rozdzwonił się także Dzwon Zygmunta, który można usłyszeć tylko w wyjątkowych okolicznościach. Z całego świata napływały kondolencje, czas na moment stanął w miejscu...
Choć od tej tragedii minęły już dwa lata, te wydarzenia są nadal żywe w pamięci wielu ludzi. A Wy pamiętacie, gdzie wtedy byliście? Co zrobiliście, gdy dowiedzieliście się o katastrofie?