Podobieństwo do liścia jest umowne, płytka krzemowa o rozmiarach karty do gry nie musi być zielona. Do jej budowy wykorzystano niklowe i kobaltowe katalizatory, które przyspieszają reakcje, zachodzące na jej powierzchni.
W kontakcie z wodą, wystawiona na promieniowanie słoneczne płytka rozkłada wodę na tlen i wodór. Zdobytą w ten sposób energię można potem magazynować w ogniwach paliwowych i wykorzystywać z kolei do zasilania innych urządzeń.
Próby stworzenia aparatury przypominającej swoim działaniem liście roślin były podejmowane wielokrotnie, ale urządzenia okazywały się kosztowne i nietrwałe. Tym razem po raz pierwszy zbudowano aparaturę trwałą i na tyle tanią, że można sobie wyobrazić stosowanie jej w praktyce. Badacze z MIT sugerują, że ich aparatura mogłaby służyć mieszkańcom krajów słabiej rozwiniętych.
Prototyp "sztucznego liścia", zbudowany w MIT, pracował nawet przez 45 godzin bez utraty swoich właściwości. Jak twierdzi jeden z jego autorów, doktor Daniel Nocera, płytka już teraz wykorzystuje promieniowanie słoneczne 10-krotnie skuteczniej, niż prawdziwe liście, a są szanse, że kolejne modyfikacje jeszcze jej wydajność zwiększą.