Relacjonowanie dziwacznych poczynań prezesa Prawa i Sprawiedliwości może wywołać wrażenie, że mają one doniosłe znaczenie dla nas wszystkich.
Błąd, nie mają.
Z całym szacunkiem dla Elżbiety Jakubiak i innych przywoływanych do porządku członków PiS, ma to znaczenie tylko dla nich i partii, w której Jarosław Kaczyński robi to, co chce, jak zwykle.
Członkowie Prawa i Sprawiedliwości nie zostali tam zawleczeni końmi, przystali na obowiązujące w partii zasady dobrowolnie i jeśli im to odpowiada – mogą je stosować dalej albo odejść – jeśli przestały im odpowiadać.
Elżbietę Jakubiak zawieszono ponoć za jej postawę po kampanii wyborczej. Jaka to była postawa i o które dokładnie jej elementy chodzi zawieszającemu prezesowi PiS – nikt nie mówi otwarcie. To, co wiemy, wiemy w gruncie rzeczy z domysłów. Prawdopodobnie chodzi o zachowanie byłej minister w sprawie pozbycia się przez PiS Marka Migalskiego i wsparcie, jakiego mu udzieliła. Wsparcie podobne do tego, jakiego dziś w "Kontrwywiadzie" samej Jakubiak udzieliła Joanna Kluzik Rostkowska.
Losy Migalskiego i Jakubiak, a być może już niebawem Joanny Kluzik Rostkowskiej czy Pawła Poncyljusza stanowią ilustrację stosunków, panujących dziś w PiS. Można się zastanowić nad stylem, w jakim cała, wewnętrzna przecież akcja, została przeprowadzona, kwestia smaku. Jednak i to jest tylko ilustracja obyczajów politycznych w PiS.
Woody Allen pozbywa się ze swojego filmu scen, w których jego reżyserskie oczekiwania zawiodła Carla Bruni, Pierwsza Dama Francji. Jarosław Kaczyński pozbywa się osób, które nie spełniają jego oczekiwań.
Za film odpowiada reżyser, a za partię – prezes, to wszystko.
Nie sądzę jednak, by Jarosławowi Kaczyńskiemu udało się przebić Woody'ego Allena.