Według byłej Pierwszej Damy Laury Bush zagraniczni przywódcy, goszczący w Białym Domu, są zazwyczaj przerażeni. Przez ich domy nie przetaczają się bowiem fale turystów. Przez Biały Dom - tak, bo Biały Dom można zwiedzać, dokładnie zwiedza się historyczne pokoje i czasem zrobić wielkie oczy, gdy w jednym z nich natrafi się np. na Pierwszą Damę, z takich zaskakujących niespodzianek słynęła Michelle Obama.
Spory wkład w to, że Biały Dom wygląda dziś w środku jak wygląda, ma żona prezydenta Johna Fitzgeralda Kennedy'ego. W 1961 roku Jacqueline Kennedy, po przeprowadzce do Białego Domu, była niemile zaskoczona tym, jak wyglądała rezydencja amerykańskiego prezydenta. Biały Dom był urządzony w złym guście, a wiele historycznych mebli czy dzieł sztuki znajdowało się w piwnicach. Pani Kennedy postawiła sobie wówczas za cel odrestaurowanie rezydencji przy Pensylwania Avenue, tak by stała się dumą Amerykanów. John Kennedy był przeciwny zmianom. Obawiał się jak zareaguje opinia publiczna.
W książce "Jackie O. on the coutch" pada zdanie - John Kennedy ma niemal wylew, gdy dowiaduje się, że za tapetę do pokoju dyplomatycznego zapłacono 12 i pół tysiąca dolarów. Ale Pierwsza Dama nie zrezygnowała ze swoich planów. Przez pierwszy rok wyszukiwała wspólnie z ekspertami od dzieł sztuki w całych Stanach mebli i ozdób godnych Białego Domu. Efekty pokazano w czasie specjalnego programu. Przed telewizorami zasiadły wówczas 64 miliony Amerykanów.
Za ten występ pani Kennedy otrzymała nawet nagrodę telewizyjną Emmy. W programie Jackie Kennedy osobiście oprowadzała ekipę telewizyjną po odrestaurowanych pokojach i zapewniała, iż pieniądze na zmiany pochodziły z prywatnych dotacji. W tamtym okresie powołano też do życia stowarzyszenie historyczne przy Białym Domu, które działa do dziś i jego celem jest zachowanie i ochrona historycznego charakteru rezydencji prezydenta USA.