W jednej sprawie milczeć jednak nie mogę. Minęło 70 lat od bitwy pod Lenino. SLD uznało, że władze państwowe zlekceważyły tę rocznicę i postanowiło się spotkać z uczestnikami tej bitwy. Rozpętała się burza. Dyżurni "historycy", zatrudnieni w mediach na etatach komentatorów politycznych, zastękali. Napisali - i słusznie - o Stalinie, o tym, że wykorzystał Polaków do bitwy skazanej na klęskę. Przypomnieli wszystkie zbrodnie stalinowskie, w tym tak znane, jak Katyń czy wywózka Polaków na Syberię. Niektórzy zgrabnie połączyli to z katastrofą smoleńską i polityką Putina.
OK, Panie i Panowie, ale co to ma wspólnego z żołnierzami, którzy znaleźli się w armii Berlinga i trafili pod Lenino? Z tymi, którzy z dalekiej Syberii nie zdążyli do Andersa, ale trafili do polskiego wojska i było im wszystko jedno czy na jego czele stoi jakiś Berling, czy ktokolwiek inny. Przed jakim wyborem stał niejaki - przykładowo - dwudziestoletni obywatel Jaruzelski? Mógł dalej rąbać drzewo na Syberii, ale mógł także wybrać wojnę z Hitlerem. Ciekawe, co Wy byście wybrali? Ale nie dziś, siedząc w wygodnym fotelu, tylko wtedy, marznąc w drewutni.
Czy krew tych ludzi jest gorsza? Nie polska?
Ręce precz z piaskownicy
Niechętnie bawię się historią najnowszą. Po pierwsze dlatego, że mało o niej wiemy, bo szereg materiałów źródłowych jest jeszcze przed nami zamknięte. Po drugie – sporo widziałem, obserwowałem, jak tworzy się historia, jak dobre chęci kończą się pod płotem, a najlepsze intencje zamieniają się w karykaturę. Po trzecie – i najważniejsze – dlatego, że w Polsce historia służy do załatwiania całkiem współczesnych porachunków. Dla jednych to środek leczniczy na własne kompleksy, innym służy do przykrycia własnej nieporadności wobec współczesności, a jeszcze inni traktują ją jako narzędzie do okładania przeciwników. Jestem już duży chłopak, widziałem jak to robiono w PRL-u, tym bardziej mierzi mnie taka sama robótka wykonywana w warunkach demokracji.