Ot, w jednym tygodniku niepokornym tekst człowieka, który uchodzi w nim za opokę intelektualną. Tekst jest o kadrach. Temat mi znany, bo w czasach mojej młodości uczono mnie Lenina: Kadry reszajut wsio! Kadry decydują o wszystkim. Ot, prawda polityczna, bo ideologicznie to wymawiano, że masy decydują o wszystkim. Józef Wisarionowicz Dżugaszwili (prawdziwy Gruzin) dodawał, że trzeba "rozstrzeliwać co drugiego - bać się będą wszyscy". Autor, o którym mowa, odwołuje się do tych aksjomatów. To dobrze. Praktyka ta została zweryfikowana i wystarczyła na siedemdziesiąt lat, więc i nasz drogi Autor jej końca nie doczeka. Ale zawsze znajdzie się jakiś Putin i jakieś społeczne kompleksy, do których będzie można się odwołać.
Tak więc czeka nas rewolucja. Po niej nastąpi gruntowna wymiana kadrowa, ale Autor nie pisze, jak daleko ona sięgnie. Celem jest "przywrócenie państwa Polakom", więc trzeba się domyślać, że całego aparatu państwa. Czy tylko rządowego, czy też także samorządowego? Tylko kadra kierownicza, czy do spodu, bo zarażeni są wszyscy (jak to w Grenadzie). Co do dziennikarzy sprawa jest jasna: wszyscy z mętnego nurtu - won! Biedni chłopcy i panienki z TVN i Polsatu, bo ci z TVP na to zasłużyli (to wynika z innego materiału w przywoływanym tygodniku). Ale co z ludźmi kultury, wszak nie brakuje tam szui. Np. obsady filmów nakręconych w PRL-u, albo "Moralności Pani Dulskiej". A co z nauczycielami, których wpływ na umysły młodych ludzi jest niebagatelny i zresztą wiadomo jaki? Kryteria muszą być jasne dla żołnierzy rewolucji, bo wszak jej oficerowie nie będą zajmować się wszystkim.
Chodzi o to, aby przywrócić moralność w życiu publicznym. Socjalistyczną ma się rozumieć, że zacytuję tow. Gierka. A mnie się przypomina stary, dobry Nietsche, który przed laty pisał: "Bywają wreszcie i tacy, co zwykli głosić o cnocie: cnota jest konieczna; w głębi duszy wierzą jednak tylko w to, iż Policja jest niezbędna".
(abs)
O kadrach
Sobota, odrabiam zaległe lektury z tygodnia. W poniedziałek znowu trzeba będzie zakupić kilo dwadzieścia bibuły partyjnej. Różnych partii, bo lubię czytać, co różni ludzie myślą o różnych sprawach. Czasem nie wiem, czy myślą, czy piszą.