W narzekaniu na naszą reprezentację z pewnością należymy do europejskiej czołówki. Zresztą nie ma co się dziwić, bo remis z Mołdawią czy stracona bramka z San Marino nie przynoszą nam chwały. Patrząc na poprzednie wyniki, dwa zwycięstwa z Ukrainą i Anglią dla racjonalnego kibica wydają się czymś kosmicznym. Ale racjonalizm nie zawsze wygrywa.
Niemal każdy zapytany kibic powie, że szans nie mamy. Że z Ukraińcami może powalczymy, ale Anglicy... Jednak wystarczy odrobinę pociągnąć za język, by ten sam polski fan dodał coś w stylu: "ale to tylko sport, nie takie cuda się zdarzały". Jakkolwiek źle nie wygląda nasza sytuacja w grupie, to jestem pewien, że puby przeżyją dziś oblężenie. Bo ciągle wierzymy.
Jadąc do Charkowa też powtarzałem, że szanse to my mamy tylko iluzoryczne (swoją drogą słowa: iluzoryczne i matematyczne są w ostatnich miesiącach dosyć często używane). Ale z każdą minutą spędzoną w tym niezbyt pięknym miejscu, część mnie odpowiadająca za wiarę, odzywa się coraz głośniej.
Wiem, że nasza drużyna momentami grała w tych eliminacjach, że przykro było patrzeć, wiem, że trener Fornalik rotuje składem jakby nie do końca wiedział co począć, wiem, że na wielu pozycjach nasi zawodnicy przypominają paralityków. Ale to chyba nasza specjalność, że gdzieś, po cichu i tak wierzymy. Może wreszcie zostaniemy nagrodzeni?
PS. Przebywając w Charkowie pomyślałem, że nasi piłkarze mogliby przejąć kilka cech od tutejszych mieszkańców. Od taksówkarza na przykład małą skłonność do hamowania i ciągłe parcie do przodu, nawet na czerwonym świetle. Od przechodniów natomiast odwagę, bo przejście przez pasy - nawet z sygnalizacją - to survival.