Bielik urodził się i wychował w klatce, z której co pewien czas wypuszczano go na wolność i właśnie z ostatniego lotu nie wrócił. Niestety ptak wcześniej sam nie polował, bo dokarmiali go pracownicy parku. Dlatego na wolności może mieć kłopoty z przeżyciem.
Biała głowa, duży żółty dziób i żółte szpony – to znaki szczególne poszukiwanego bielika. Ptak ma również ogromne skrzydła – nawet do 2 metrów rozpiętości. Przy nodze ma krótkie rzemyki z dzwonkami i elektroniczny nadajnik, który najprawdopodobniej się popsuł i z tego powodu ptaka nie można zlokalizować.
Bielik to ptak drapieżny, osiągający wagę 5,5 kg. Jedna para wychowuje rocznie 1-2 pisklęta. Bielik zamieszkuje Islandię, środkową i wschodnią Europę, Azję Mniejszą i Środkową oraz zachodnią część Grenlandii.
W Polsce najłatwiej dostrzec go nad jeziorem Wicko, na Półwyspie Przytorskim i w nadmorskiej części Wolińskiego Parku Narodowego. Objęty jest ścisłą ochroną gatunkową. Wokół gniazd bielików obowiązuje strefa ochronna: przez cały rok w promieniu do 200 metrów.
