Ego i duże pieniądze potrafią być wrogami futbolu. Kibice "Synów Albionu" mają też inny poważny kłopot. Szczepowa miłość - na przykład do Chelsea - nie pozwala im pełnym gardłem ryczeć Rooney Gola, bo ten... gra w Manchesterze United. Oto prawdziwa kwadratura angielskiej piłki, z którą kibice na meczach reprezentacji muszą sobie radzić.
Angielski kibic zmienił się nie do poznania. Jeszcze kilkanaście lat temu chodził na mecze z rowerowym łańcuchem w dłoni. W spodniach chował pałkę, a żyletki w glanach na grubej podeszwie. Bynajmniej nie dla obrony własnej. Ligowe mecze wrogich sobie drużyn przypominały pola szekspirowskich bitew. Tragiczni bohaterowie burd lądowali w szpitalach i komisariatach. Na murawę leciały banany i jednofuntówki; owoce rasistowskich wybryków i cyniczne dary dla piłkarzy z uboższych regionów wyspy. Te czasy na szczęście minęły bezpowrotnie. Nie dlatego, że nagle kibic "made in England" przeszedł cudowną transformację. Trzeba było mu pomóc odgórnie. Zbudowanie stadionów z miejscami wyłącznie siedzącymi i surowe kary za grzechy, zmieniły angielskiego kibola w kibica. Nic nie działa tak skutecznie, jak groźba dożywotniego zakazu wstępu na stadion ukochanej drużyny. Kamery rejestrujące bez wyjątku każdą twarz z biletem w dłoni i konsekwentne działania policji zrobiły swoje.
Potrafi się zachować na stadionie, wydaje fortunę na klubowe pamiątki i płaci abonament za piłkarską telewizję (większe kluby nadaj własne programy). Czyta też gazety od tyłu, bo tam jest sport i chodzi namiętnie na mecze, ale potem do pubu, nie na wojnę. Angielski kibic nie zmienił się jednak w baranka i bywa, że na wyjeździe pokazuje rogi. Na wilczą skórę przywdział jedynie cywilizacyjny wymóg społecznych norm, które w rodzimej Wielkiej Brytanii nie mogły wiecznie omijać stadionów. Wciąż drzemie w nim uśpione, futbolowe zwierzę, które tylko czeka na powtórkę sukcesu sprzed 46 lat. Każde zwycięstwo, które zbliża reprezentację do Świętego Grala Mundialu, jest dla niego na wagę złota. I gotów jest stracić czas, fortunę, a później na stadionie gardło, by znaleźć się w miejscu gdzie rozgrywa się historia.