Badacze z Pittsburga postanowili sprawdzić, czy nie jest na przykład tak, że to osoby zdrowe i szczęśliwe kochają się częściej. By się o tym przekonać zaprosili do udziału w eksperymencie 64 małżeństwa osób w wieku od 35 do 65 lat. Podzielili je na dwie grupy i poprosili, by przez 3 miesiące codziennie wypełniali on-line specjalnie przygotowane ankiety. W tych kwestionariuszach badani mieli odpowiadać na pytania dotyczące bieżącego życia seksualnego i wskazujące na związany z nim poziom szczęścia. Haczyk polegał na tym, że o ile parom z pierwszej grupy niczego na temat seksu nie sugerowano, pary w drugiej grupie proszono, by kochały się ze sobą dwukrotnie częściej, niż zwykle.
Wyniki badań pokazały, że faktycznie większa ilość seksu nie sprawiała, że pary czuły się bardziej szczęśliwe. U osób proszonych, by kochały się częściej, niż zwykle zauważono nawet, że poziom odczuwanego subiektywnie szczęścia delikatnie się obniżał. Zwiększonej liczbie kontaktów towarzyszyło bowiem - jak nietrudno się domyślić - obniżone pożądanie i zmniejszony nieco poziom satysfakcji. Wyraźnie przeszkadzał fakt, że ich zwiększona aktywność była odpowiedzią na otrzymane zadanie, a nie własną inicjatywą.
Zdaniem pierwszego autora pracy, profesora George'a Loewensteina, pary w naturalny sposób mogą skorzystać na ożywieniu życia seksualnego pod warunkiem, że zamiast myśleć o liczbach skoncentrują się na właściwym, prowadzącym do wzajemnej bliskości nastroju. Presja z zewnątrz, czy nakładana na siebie w samym związku, sytuacji nie poprawi.
"Pragnienie seksu spada znacznie szybciej, niż zadowolenie z intymnej sytuacji, którą właśnie udało nam sie zainicjować" - mówi współautorka pracy, Tamar Krishnamurti. "Zamiast koncentrować się na myśli o potrzebie zwiększenia częstości zbliżeń do poziomu, który towarzyszył początkom związku, pary powinny stworzyć sobie takie warunki, by seks w takiej ilości, jaka im aktualnie pasuje sprawiał jak najwięcej radości".