Wbrew pozorom świat nie zmienia się tak szybko, a problemy dotykające ludzi pozostają wciąż takie same. Może to jest wytłumaczenie, dla którego na premierę każdego filmu Allena ściągają prawdziwe tłumy. W końcu nie bez kozery jest on nazywany psychoanalitykiem milionów.
U Allena można poczuć się, jak na kozetce. Opowiadając perypetie swoich bohaterów, bezlitośnie obnaża ich niezdecydowanie, egoizm, lęki i kompleksy. Ich problemy przypominają o własnych, a podlane sporą dawką inteligentnego poczucia humoru, stają się mniej bolesne. I w tym tkwi chyba urok filmów Nowojorczyka, które pozwalają wierzyć, że życie z jego komplikacjami jest całkiem znośne (nie mówimy tu oczywiście o mroczniejszym Allenie, znanym m.in. z "Wszystko gra", czy "Zbrodni i wykroczeń").
Nie inaczej jest i tym razem. Najnowszy obraz "Zakochani w Rzymie" może oczarować, mimo że nie jest tak błyskotliwy i pomysłowy jak choćby "Paryż o północy". Przeplatają się tu ze sobą cztery odrębne historyjki. Jednym z jej bohaterów jest przeciętny mieszkaniec Rzymu (w tej roli R. Benigni), który bez żadnego powodu zostaje celebrytą ściganym przez paparazzich. Absurd goni tu absurd, a puenta tej opowieści jest dość gorzka, choć może jak na Allena zbyt oczywista. Inny wątek jest poświęcony parze nowożeńców przybyłych do Rzymu z prowincji - wystawionych na nowe pokusy i walkę z nimi. Ciekawie prezentuje się historia amerykańskiego studenta architektury (znany z roli w Eisneberg), którego dziewczyna przedstawia mu swoją przyjaciółkę - bezrobotną aktorkę (Page). Tej miłosnej szaradzie dostarcza chłodnego komentarza jego starsze alter ego (A. Baldwin). Jednak moim zdaniem najlepiej na tle tych opowieści wypada nowelka, w której występuje sam Allen w roli emerytowanego reżysera operowego. Gdy wraz z żoną przybywa do Rzymu, aby poznać włoskiego narzeczonego swojej córki, przy okazji odkrywa talent śpiewaczy jej… teścia. Szkopuł w tym, że ten potrafi śpiewać wyłącznie pod prysznicem... W tej historii Allen daje upust wariackiej, ukochanej przez widzów fantazji, która rozbawia o łez.
Jeśli fabuła nie wystarczy, by film nas do siebie przekonał, to nadzieja w tym, że porwie nas sceneria. W "Zakochanych w Rzymie" Allen już po raz kolejny z rzędu funduje nam "ładną pocztówkę". Jesteśmy mamieni kolorytem rzymskich lanszaftów, a losy bohaterów śledzimy przez pryzmat Fontanny di Trevi, Koloseum i Schodów Hiszpańskich. Umilają nam to lecące w tle włoskie szlagiery (typu Amada Mia, Amore Mio) i arie z oper Pucciniego.
Summa summarum - w pozytywnym odbiorze filmu nie przeszkadzają lekko ograne żarty, nieco przewidywalna fabuła, słabsze momenty i - w przypadku "Zakochanych w Rzymie" - niedbały montaż. Parafrazując - jak ma nie zachwycać, skoro zachwyca? A przynajmniej jak ma się nie podobać, skoro się podoba? Zupełnie bez przekąsu - na Allena zawsze można liczyć.