Bezdech definiuje się jako całkowite zablokowanie przepływu powietrza przez drogi oddechowe trwające co najmniej 10 sekund.
Na zespół obturacyjnego bezdechu sennego mają wpływ m.in. otyłość, alergia, deformacja twarzoczaszki. Jednym z najczęściej występujących czynników ryzyka jest otyłość. Szczególne znaczenie ma gromadzenie się nadmiernej ilości tkanki tłuszczowej w okolicy szyi.
Następstwem bezdechu sennego mogą być powikłania:
- kardiologiczne (zawał serca),
- neurologiczne (udar mózgu),
- endokrynologiczne (zaburzenia wzrostu u dzieci),
- pulmonologiczne (nadciśnienie płucne).
Obturacyjny bezdech senny jest wynikiem nieprawidłowości w budowie górnych dróg oddechowych, takich jak:
- przerost małżowin nosowych,
- obecność polipów,
- skrzywienie przegrody nosa,
- przerost migdałków podniebiennych,
- migdałka gardłowego,
- wiotkie opadające podniebienie, zwłaszcza języczek,
- przerośnięta nasada języka,
Nasilenie objawów OSAS jest zmienne i zależy od wielu czynników, które wciąż nie do końca są poznane. Potwierdzono, że pozycja podczas snu wpływa na częstotliwość występowania i stopień nasilenia objawów bezdechu sennego. Dolegliwości u pacjentów z OSAS zwiększają się w czasie pozostawania w pozycji leżącej.
Zmiany w górnych drogach oddechowych w zależności od pozycji przybieranej podczas snu odpowiadają różnym nasileniom zdarzeń bezdechowych. Mechanizm odpowiedzialny za nasilenie objawów w pozycji na plecach nie jest jasny. Najprawdopodobniej powiązany jest z wpływem grawitacji na ułożenie poszczególnych odcinków górnych dróg oddechowych.
W pozycji leżącej skłonność do zapadania dróg oddechowych jest większa. Przy zmianie pozycji z leżącej na boczną niedrożność na poziomie struktur takich jak podstawa języka i krtań jest rzadziej spotykana.
Ocena zmian w układzie elementów anatomicznych górnych dróg oddechowych w zależności od pozycji snu może być stosowana do planowania leczenia celowanego u pacjentów.
