Nowy projekt międzyrządowej umowy forsowanej przez Francję i Niemcy zakłada, że Polska i pozostałe kraje spoza eurolandu nie będą mogły brać udziału w spotkaniach tej strefy - nawet jako obserwatorzy! To żart? Jesteśmy potrzebni, by wyłożyć kasę – a później won? Muszę się uszczypnąć, by sprawdzić, czy przypadkiem nie śnię i czy to wszystko nie jest jakimś nocnym koszmarem…
Sarkozy’emu zależy, by jak najszybciej zakończyć negocjacje w sprawie unijnej umowy międzyrządowej, bo chce się pochwalić rzekomym uratowaniem eurolandu jeszcze przed kwietniowymi wyborami prezydenckimi we Francji. Można przypuszczać, że użyje wszelkiego rodzaju nacisków i gróźb pod adresem tych, którzy szybkie zakończenie negocjacji będą mu utrudniać. Tyle tylko, że negocjacje są po to, by negocjować, a nie jedynie przytakiwać francusko-niemieckiemu dyrektoriatowi.
Czy premierowi Tuskowi wystarczy odwagi, by twardo sprzeciwić się niekorzystnemu dla nas projektowi? Czy też jesteśmy raczej gotowi zrezygnować z obrony naszych witalnych interesów narodowych tylko po to, by ułatwić Sarkozy’emu pozostanie w Pałacu Elizejskim? A może wystarczą nam frazesy o tym, że jesteśmy "strategicznym partnerem" Francji i Niemiec oraz ważnym i odpowiedzialnym członkiem Unii? I o tym, że łączy nas z Francją „wielowiekowa przyjaźń” – oraz inne banialuki w tym stylu? Wierzą w to tylko ludzie patologicznie naiwni.
Jeżeli przywódcy kierowaliby się w międzynarodowych negocjacjach rzekoma „przyjaźnią”, to pewnie ktoś by to już zauważył. Na razie – w ogólnym rozrachunku – liczy się tylko ostra i odważna obrona narodowych interesów. A Polska znalazła się w sytuacji naiwniaka, który zgodził się otworzyć portfel, a później jest wypraszany za drzwi.