Pierwsze sygnały tego, że z Donaldem Tuskiem jest coś nie tak, pojawiły się już na początku tygodnia. Szef rządu 39-milionowego kraju w centrum Europy wystąpił na konferencji prasowej z minister edukacji Krystyną Szumilas i z... nianią. Z natury tolerancyjni internauci mieli problem z zaakceptowaniem tego faktu. Nie przekonało ich nawet to, że to nie jakaś pierwsza lepsza, ale sama Superniania. "Za tydzień Sławomir Nowak i Bob Budowniczy, za dwa Bogdan Zdrojewski z Justinem Timberlakiem"- przewidywał na Twitterze bloger Michał Olech. "Może problem między Kościołem a rządem ws. finansowania pomoże rozwiązać Ojciec Mateusz?" - pytał politolog Bartek Machnik. "Tusk potrzebuje Superniani do opieki dla siebie i swoich ministrów. Ich pomysły są coraz bardziej niebezpieczne, więc ktoś musi się zacząć nimi opiekować" - sugerowała na Facebooku posłanka Jadwiga Wiśniewska z Prawa i Sprawiedliwości. Całe szczęście, nie było tak źle, jak mogłoby być i szef rządu nie został uraczony słynnym karnym jeżykiem.
Kolejny wizerunkowy upadek Donald Tusk zaliczył przy okazji sprawy Jana Rokity. Gdy okazało się, że niedoszły premier z Krakowa jest już byłym członkiem Platformy, posypały się oskarżenia o małostkowość i PR-ową nieporadność. Z powodu 300 złotych wyrzucić ikonę, autora słynnych słów o Nicei lub śmierci i jeszcze słynniejszych o bijących Niemcach? To nie brzmi dobrze, to nie może się sprzedać. Zwłaszcza w sytuacji, gdy wyrzucony i porzucony Jan bez Platformy boryka się dodatkowo z poważnymi kłopotami finansowo-sądowymi.
"Z zaniepokojeniem przyjąłem decyzję sądu, w wyniku której przez komornika wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne wobec Jana Rokity, byłego posła na Sejm RP. Moją wątpliwość budzi nie tylko merytoryczne uzasadnienie wyroku, ale rozmiar <kary> (350 tys. zł) absolutnie nieproporcjonalny do <winy>" - pisał na blogu Patryk Jaki, czyli ojciec chrzestny niesłusznie zapomnianej samicy karaczana brazylijskiego Patrycji Której, która po pewnej sejmowej debacie zasiliła grono fachowców urzędujących w ministerstwie transportu. "Rokita nie ma z czego żyć, a PO go wyrzuca za niepłacenia składek! Skandal!" - grzmiał Janusz Palikot. Z byłym politykiem solidaryzował się nawet - również były - poseł Ligi Polskich Rodzin Krzysztof Bosak. "Uuuu, ale smutna historia z tym Rokitą. 350 tysięcy piechotą nie chodzi. Trzeba uważać co się mówi :/" - stwierdził sentencjonalnie na Twitterze.
Dramatyczne opowieści Rokity wygłaszane w malowniczej włoskiej scenerii zdecydowanie nie trafiły do polityków z lewej strony sceny. "Rokita kłamie, twierdząc, że płaci za zbrodnie stanu wojennego. Płaci za własne słowa. I pomyśleć, że kiedyś brano go za poważnego polityka" - pisała Joanna Senyszyn, nad którą Rokita istotnie ma tę przewagę, że kiedyś brano go za poważnego polityka. "Krętacz Rokita podobnie jak w sejmowej komisji śledczej do sprawy Rywina kłamie jak najęty. Ani grosza dla notorycznego kłamcy!" - apelował Leszek Miller. Jak widać, było ostro i stanowczo, ale i tak nikt nie przebił europosła Marka Siwca. Jeden z ojców założycieli Europy Plus bynajmniej nie podszedł do sprawy Rokity z ojcowską czułością. "Marny koniec bezzębnego lwa salonów politycznych" - pisał o niedoszłym premierze na swoim blogu. "Prawomocnie winny jest pieniądze człowiekowi, którego kłamliwie obraził. To mniej więcej tak, jakby nie płacił podatków, nie spłacał pożyczki, krótko mówiąc: przestępstwo pospolite i mało polityczne" - tłumaczył, pozbawiając całą historię romantyczno-cierpiętniczej otoczki.
Gdy już wydawało się, że premier i jego Platforma wykorzystali limit niezręczności, wpadek i innych niefortunnych zdarzeń, rzecznik rządu poinformował o kontuzji swojego szefa. To pewnie goleń, jak kiedyś u Kwaśniewskiego - sugerowali internauci. Gdzie był Grzegorz Schetyna? - zastanawiali się inni. Co symptomatyczne, okazało się, że powodem urazu był "niefortunny kontakt" z piłką. Biedny premier! Nie dość, że wokół Schetyny, Gowiny i inne Godsony, które nie kontaktują zupełnie, to jeszcze kontakty z piłką nienajlepsze! Dziki kraj, jak mawiał klasyk. Dziki kraj!
Gdy my emocjonowaliśmy się Rokitą, Tuskiem i Gronkiewicz-Waltz, za Oceanem trwała burzliwa dyskusja o programie PRISM. Edward Snowden, młodzieniec o wyglądzie niewiniątka, okazał się być twardym orzechem do zgryzienia dla amerykańskich służb. Trudno było ignorować jego rewelacje, a gdy w świat poszedł pierwszy oficjalny komentarz, to ruszyła lawina polemik, pytań, luźnych nawiązań i mniej lub bardziej spiskowych teorii.
"Snowden to nie bohater, ale pretensjonalny narcyz, który powinien trafić do więzienia" - przekonywał na blogu Jeffrey Toobin z "New Yorkera". "To, co zrobił, mówi więcej o jego ego, niż o sumieniu. Ujawnił tajemnice w przekonaniu, że wyjdzie z tego coś dobrego. Teraz wszyscy musimy mieć nadzieję, że myśląc w tej sposób, miał rację" - podkreślał. Jonathan Capehart z "Washington Post" przyznał na swoim blogu, że ma problem z oceną postępowania byłego agenta. "Chciałbym wzbudzić w sobie podziw dla mistrza-samouka rządowej jawności. Niestety, nie umiem tego zrobić" - stwierdził. Swój ambiwalentny stosunek do Snowdena wyjaśnił spokojnie i, co rzadko zdarzało się w komentarzach do tej sprawy - bez nachalnego politykowania czy ideologizowania. "Nasza władza jest wybierana spośród obywateli, przez nich i dla nich. Musi służyć ludziom również w tych kwestiach, co do których ci ostatni zgadzają się na niepełną wiedzę. To właśnie szpiegostwo i różne metody dbania o nasze bezpieczeństwo" - napisał. Jednocześnie podkreślił, że niepełna wiedza nie jest równoznaczna z niewiedzą. A co ciekawe, pewną wiedzę na temat inwigilacyjnej działalności Agencji Bezpieczeństwa Narodowego Amerykanie mogli mieć już od bardzo dawna. Capehart zauważył bowiem, że pierwsze informacje o działaniach tego typu pojawiły się już w 2006 roku, ale nie wywołały tak burzliwej debaty jak fakty ujawnione przez młodego agenta. "Snowden wywołał debatę - trzeba mu to oddać, ale tylko to" - podsumował bloger.
Poważne analizy poważnymi analizami, ale anglojęzyczni użytkownicy blogosfery nie mogli sobie odmówić potraktowania afery wokół PRISM na wesoło. Sieć zapełniło mnóstwo okolicznościowych memów, a na Twitterze wielką karierę zrobiła zabawa w wymyślanie nowego motta administracji Baracka Obamy. W większości przypadków hasła zgłaszane przez internautów opierały się na słynnym "Yes, we can!", dzięki któremu Obama trafił do Białego Domu. "Tak, My możemy. A Wy nie możecie nic z tym zrobić" - pisał Tim Stanley z "Guardiana". "Na szczęście większość moich wyborców jest zbyt młoda, by pamiętać aferę Watergate" - sugerował wcielając się w Obamę użytkownik o znaczącym nicku "Liars Never Win". Pojawiły się też propozycje utrzymane w bardzo kategorycznym tonie. "Zamknijcie się, albo my zamkniemy Was", "Dron w każdym garażu, pluskwa w każdym telefonie", "Gdyby nie podwójne standardy, nie przestrzegalibyśmy żadnych standardów" - to tylko kilka z długiej listy celnych propozycji, które pojawiły się pod tagiem #NewObamaAdministrationMotto. Przeglądający sieć amerykańscy agenci musieli mieć niezłą radochę. W końcu ktoś dostrzegł ich pracę, docenił i dowartościował. W końcu agent też człowiek i jak każdy, potrzebuje miłości.
Tajniacy wszystkich krajów! Spies of all nations! Jeśli czytacie te słowa, to wiedzcie, że o was pamiętamy. Dostrzegamy - trudno tego nie zrobić - wasze wysiłki. Współczujemy długich godzin spędzonych na czytaniu naszych e-maili i wpisów na Facebooku... Dlatego mamy propozycję - zróbcie sobie wakacje! Naprawdę, nie obrazimy się.