Arabia Saudyjska - o ile w pierwszym meczu można się doszukiwać jakiś mocnych stron u Kostarykańczyków, tak Arabia Saudyjska jest absolutnie najsłabszą ekipą w całej 32-drużynowej stawce. Prawdę powiedziawszy nie wyobrażam sobie, aby Arabia Saudyjska zdobyła choćby punkt na mistrzostwach w Rosji. W składzie „Synów Pustyni” na próżno szukać jakichkolwiek znanych nazwisk. Jedyną znaną postacią jest trener Juan Antonio Pizzi (wcześniej selekcjoner reprezentacji Chile). Drużyna z Półwyspu Arabskiego jest na liście życzeń większości kibiców – idealny rywal na przypieczętowanie awansu (przy zwycięstwie w pierwszym meczu), albo odbudowanie pewności siebie (przy ewentualnej porażce w pierwszym meczu).
Anglia - bardzo bym chciał, aby na samym końcu, w meczu o pietruszkę nasza drużyna zmierzyła się z Anglią. Z drużyną z najwyższej półki. Po to się gra w finałach mistrzostw świata, aby toczyć wielkie mecze i odnosić historyczne zwycięstwa. Pamiętacie spotkanie z Niemcami na Euro 2016? Choć zakończyło się bezbramkowym remisem, to na samo wspomnienie mam gęsią skórkę. Pojedynki Lewandowskiego z Kane’em, Zielińskiego z Allim, Grosickiego z Lallaną – to mógłby być jeden z najciekawszych meczów fazy grupowej. Spotkania z Anglikami od kiedy pamiętam zawsze podnosiły ciśnienie. Teraz jest okazja aby wreszcie ich pokonać… ale z drugiej strony wierzę, że jeszcze przed pierwszym gwizdkiem „Biało-czerwoni” będą mieli zapewniony awans z grupy.
Tunezja – znów polski wątek, bo przecież na początku eliminacji tamtejszą reprezentację prowadził Henryk Kasperczak. Pod koniec eliminacji Tunezyjczycy złapali zadyszkę i gdyby nie punkty wywalczone przez Polaka, mogłoby być kiepsko. To rywal, absolutnie w zasięgu którego można pokonać i to efektownie. Być może takie spotkanie pozwoliłoby zdobyć kilka bramek i nawiązać do zwycięstw w lat 80.
Korea Południowa – jak grać na mundialu, to grać na maksa. Jak pisać historię, to w takich meczach. Gdyby pojawiła się okazja na zmazanie plamy sprzed kilkunastu lat, byłoby świetnie, choć znów pod względem czysto sportowym nie byłoby lekko. Pamiętamy, jak skończył się mecz z Koreańczykami w 2002 roku. Wtedy jednak wracaliśmy do elity, a Jerzy Engel i jego sztab popełnili błędy. Teraz mamy piłkarzy ze światowego topu. Na pewno ewentualne pokonanie Korei byłoby też szczególne dla Tomasza Iwana, który teraz jest w sztabie kadry, a mundial sprzed lat decyzją Engela oglądał w telewizji.
Iran – wydaje się być najsłabszą reprezentacją z tego koszyka. Choć do pokonania bez większego trudu byłaby pewnie także Tunezja.
Panama – zasady losowania zdecydowały, że to według mnie najsłabsza drużyna, która mogła znaleźć się w grupie z pozostałymi trzema.
Senegal - w moim przekonaniu czarny koń całego turnieju. Gdzie nie spojrzeć młodzi i utalentowani zawodnicy. Koulibaly (Napoli), Sane (Hannover 96), Mbodji (Anderlecht), Kouyate (West Ham), N’Doye (Birmingham City), Gueye (Everton), Niang (AC Milan wypożyczony do Torino), Diafra (West Ham), Sakho (Crystal Palace) – wszyscy wymienieni to znakomici piłkarze, a jeszcze jest niekwestionowana gwiazda, czyli Sadio Mane (Liverpool). Niektórzy kibice pamiętają jak „Lwy” świetnie spisywały się na mistrzostwach w Korei i Japonii. Tym razem może być podobnie.
Japonia - do końca zastanawiałem się, czy gorzej by było, gdyby Polacy wylosowaliby Japonię czy wyżej sklasyfikowaną Australię. Postawiłem jednak na reprezentację z Kraju Kwitnącej Wiśni z trzech powodów. Po pierwsze: Australijczycy w chwili obecnej nie mają trenera. Po drugie: ekipa Socceroos gra w bardzo europejskim stylu. Po trzecie wreszcie: Japończycy awans na mundial przypieczętowali pokonując Australię 2:0. Grają nieprzerwalnie w finałach mistrzostw świata od 1998 roku, a w ekipie „Niebieskich Samurajów” jest kilku świetnych piłkarzy jak Shinji Kagawa, Keisuke Honda czy Shinji Okazaki. Azjatycki styl w najlepszym wydaniu bazuje głównie na szybkiej kombinacyjnej grze. Stateczni i wyrachowani podopieczni Adma Nawałki mogą mieć z takimi przeciwnikami sporo problemów.
Dania – nasi rywale z eliminacji rozkręcili się na tyle by zająć w grupie 2. miejsce i przejść pomyślnie barażowy dwumecz. Do tego we wrześniu zlali nas 4:0 w Kopenhadze. Zdecydowanie najgorszy wybór z III koszyka. Szczególnie, że drużyna robi postępy i za pół roku może być jeszcze mocniejsza. Christian Eriksen – jeśli Duńczycy odpowiednio przygotują się do turnieju – może być jedną z jego największych gwiazd. 25-latek może przecież w ten sposób przypieczętować transfer z Tottenhamu do jeszcze mocniejszej drużyny.
Nigeria – jeśli tym razem nikt nie będzie kłócić się o pieniądze, to mogą być groźni. Silni, ale i dobrzy technicznie. W reprezentacji kilku bardzo znanych i utalentowanych zawodników. Super Orły o 1990 roku tylko raz nie zagrali na mundialu. Mają doświadczenie i potrafią wychodzić z grupy. Tak było też w 2014 roku, kiedy zostawili w tyle Bośnię i Hercegowinę oraz Iran. Mogliby nam sprawić kłopoty.
Dania – wszyscy pamiętamy eliminacyjny łomot, jaki Duńczycy spuścili rozkojarzonym Polakom w eliminacjach. I ten argument chyba wystarczy, bo gorszy dzień biało-czerwonych w meczu z Danią może oznaczać katastrofę. Dania oznaczona jest gwiazdką, bo niefajnie byłoby trafić jeszcze na Islandię (i nadal nie mogę zdecydować się, kto jest groźniejszy). To kraj o populacji podobnej do Bydgoszczy, ale naród dumny i waleczny (cytując klasyka). Pamiętamy ich występ na ME we Francji, kiedy dopiero zatrzymali ich gospodarze, a i tak Islandczykom udało się strzelić 2 bramki.
Nigeria – mają swojego cudotwórcę. Gernot Rohr jest trenerem, który odbudował będącą w kryzysie reprezentację. Mają też kilka gwiazd i są najlepszą możliwą (zasada maksymalnie dwóch drużyn z Europy) reprezentacją z czwartego koszyka.
***
(j.)