Mroczny sekret pod podłogą rezydencji
Archeolodzy, prowadzący badania w domu, który w czasach II wojny światowej zajmował Hermann Göring, rozwikłali zagadkę szczątków ludzkich odnalezionych tam przed dwoma laty przez członków jednej z fundacji. Prace badawcze, prowadzone przez naukowców Polskiej Akademii Nauk przy wsparciu Fundacji Latebra, pozwoliły potwierdzić, że budynek został wzniesiony na terenie dawnego cmentarza. Jak podkreśla mgr Jakub M. Niebylski:
Nie wiemy jeszcze jak stary jest to cmentarz, ale z całą pewnością najpierw w tym miejscu był cmentarz, a dopiero potem zbudowano na nim dom Göringowi.
Podczas najnowszych wykopalisk archeolodzy natrafili na kolejne pięć szkieletów oraz dwa skupiska szczątków. Część z nich znajdowała się bezpośrednio pod fundamentami domu.
Jeden ze szkieletów znajduje się pod fundamentem tego domu, co dobitnie dowodzi tego, że budynek posadowiono na terenie cmentarza. Są szczątki wykopane w trakcie budowy i przemieszczone, wrzucono go do wykopu pod rurę. To pokazuje, że budowniczowie wiedzieli, że wznoszą dom na cmentarzu – wyjaśnił archeolog.
Zwrócono uwagę, że niektóre czaszki noszą ślady osmalenia, a przy szczątkach nie znaleziono żadnych przedmiotów, które zwyczajowo wkładano do trumien.
Tajemnica szkieletów sprzed dwóch lat
Szczątki ludzkie, zarówno dorosłych, jak i dzieci, znalezione zostały po raz pierwszy już dwa lata temu. Początkowo informowano o pięciu osobach, ostatecznie ustalono, że było ich sześć. Szkielety były zakopane płytko pod ziemią, na głębokości około 20 centymetrów, w niepodpiwniczonej części budynku. Co istotne, nie miały dłoni i stóp. Prowadzone wówczas śledztwo prokuratorskie nie pozwoliło jednak ustalić tożsamości ofiar ani przyczyn ich śmierci czy okoliczności pochówku. Dochodzenie zostało umorzone.
Pośpiech i chaos w schyłkowej fazie wojny
Według archeologów, przed rozpoczęciem budowy dom Göringa teren był splantowany o około 1,5 metra. To tłumaczy, dlaczego szczątki były odkrywane tak płytko pod powierzchnią. Naukowcy wskazują również, że szybkie tempo budowy mogło sprawić, iż nie dokonano ekshumacji cmentarza.
Wiemy, że Wilczy Szaniec był budowany etapami. Dom Göringa zbudowano w 1944 roku, gdy Niemcy już przegrywały wojnę, a działanie Wilczego Szańca było w fazie schyłkowej. Sądzimy, że to mogło przesądzić o takim ich działaniu – wskazuje jeden z badaczy.
Polski przełom w Wilczym Szańcu
W celu dokładnego ustalenia wieku cmentarza naukowcy planują przeprowadzić badania dendrochronologiczne fragmentów trumien oraz datowanie radiowęglowe gwoździ. Rozważane są również inne hipotezy, które zostaną zweryfikowane po zakończeniu specjalistycznych analiz. Mam zamiar w kolejnych latach kontynuować badania w tym miejscu – zapowiada archeolog.
Obecne badania są pierwszymi profesjonalnymi pracami archeologicznymi prowadzonymi na terenie Wilczego Szańca, mimo że miejsce to od lat przyciąga uwagę historyków i pasjonatów II wojny światowej.
Ponieważ ranga tego miejsca jest światowa, bo to kwatera Hitlera, i miejsce to jest związane ze światowym konfliktem, bo II wojną, to nasza satysfakcja jest ogromna. To pierwsze profesjonalne badania archeologiczne w Wilczym Szańcu i cieszymy się, że to właśnie polscy naukowcy je prowadzą – podkreśla Jakub M. Niebylski.
Wilczy Szaniec – serce nazistowskiej machiny wojennej
Wilczy Szaniec był najważniejszą kwaterą wojenną Adolfa Hitlera, zbudowaną z myślą o operacji Barbarossa, czyli ataku na Związek Radziecki. Hitler spędził w tym miejscu ponad 800 dni. Tu zapadały kluczowe decyzje dotyczące działań militarnych, także tych wymierzonych w powstańczą Warszawę. W lipcu 1944 roku na terenie Wilczego Szańca miał miejsce jeden z najbardziej znanych zamachów na Hitlera, którego dokonał pułkownik Claus von Stauffenberg.
Na terenie Wilczego Szańca znajdują się dwa obiekty związane z Hermannem Göringiem: schron oraz okazały dom, w którym mieszkał. Göring, znany ze swojego zamiłowania do luksusu, rzadko jednak przebywał w tej rezydencji – preferował wyjazdy do pobliskiej Puszczy Rominckiej, gdzie oddawał się pasji łowieckiej.
